Од сеницата Радха засветка како молња крај темниот облак на Кришна. Кога го видоа тоа, сакхиите се расплакаа од радост. Поетот вели дека солзите се насобрале во мрежата на нивните погледи и ги прелеале решетките на прозорецот.
Придружничките однадвор продолжија да ги ладат Радха и Кришна со ладало што се движеше на врвка. Очите им се заматија од солзи. За миг ѝ се налутија на неизмерната љубов, зашто токму нејзините солзи им го одзедоа погледот кон двајцата.
Поетот ја замислува месечината како извлекува мед од расцветан темносин лотос. Две пчели, очите на Кришна, се чудат и возвраќаат по сладоста на Радхиното лице. Потоа во облакот изгрева сонце. Скапоцениот Каустубха блеска на Кришна, а Радхиниот низ од бисери затанцува во неговата светлина. Нејзините алки заѕвонуваат како музика. Истите зборови му овозможуваат на поетот да замисли и ослободени души што танцуваат во сончевата светлина, додека мудреци свират.
Се слушна мило пеење на Мадхусудана. Името може да означи и пчела, па истите зборови го носат и зуењето на пчелите привлечени од мирисот. Придружничките затреперија и се растопија од милозвучноста. Во следниот стих, поетот си игра со зборовите за почетници на обредниот пат на месечината и за немирните кадрици што се спуштаат до ушите на лице како месечина.
Поетот ја опишува нивната игра како натпревар во кој желбата за победа расте кај двајцата. Сандаловата паста се рони како разнишан оклоп, а рацете што се испружуваат му личат на јамки од змии. Сликите од натпреварот ја следат радоста што на секој миг се обновуваше.
