На крајот од ноќната средба Радха и Кришна сè уште се надмудруваа кој подобро ги користи цветните стрели на љубовта. Тогаш уморот, замислен како нивна придружничка, го повика Сонот. Сонот дојде и ја смири расправата.
Со тој стих книгата се враќа до мигот од кој тргна. Толкувачот ги споредува забавите од осумте делови на денот и ноќта со зрната на бројаница за молитва. Секоја забава има свое зрно, а поетот го завршува кругот кај истото зрно од кое го започна. Повторените воведни стихови го означуваат тоа место.
Во првата од повторените молитви поетот во срцето го чува вечниот лик на Радха и Кришна, господарите на шумите на Враџа. Истите зборови ги носат и имињата на Рупа и Санатана. Поетот вели дека оди по патеките на посветените, а во стихот се откриваат и редовите на сакхиите што се грижат за средбите. Потоа бара засолниште кај Шри Кришна Чаитанја. Како облак од светлина, Чаитанја веднаш ја растерува темнината и го освежува целиот свет со убавина посилна од сјајот на безброј богови на љубовта.
Во последната молитва се појавува Шри Локанатха. Поетот се моли неговата милост да засвети како зраци. Тој ги извлекува од длабок бунар на темнината, им го просветлува погледот и им ја покажува патеката на својата љубов. По таа патека ги наоѓаат скапоценостите на божествените забави и тивко престојуваат кај драгиот Говардхан. Завршниот запис ја именува дваесеттата глава „Вкусување на ноќните забави“ и го бележи крајот на „Кришна-бхаванамрита“.
