Вишванатха Чакраварти ја отвора поемата барајќи засолниште кај Шри Кришна Чаитанја. Го споредува со облак чиј блесок ја растерува темнината и чија светлина се излева низ целиот свет. Потоа ги носи во срцето вечните облици на Радха и Кришна, господарите на шумата во Враџа. Со зборовите за нивниот вечен облик поетот упатува и на Рупа и Санатана. Сака да го следи патот на оние што со љубов им служат на Радха и Кришна.
Ноќта во шумичката привршува. Радха и Кришна се натпреварувале во својата разиграност, сè додека уморот не ја повикал Нидра, божицата на сонот, да го смири нивното натпреварување. Придружничките се навикнати да се будат секогаш кога им доаѓа часот за служба. Поетот се прашува дали сонот, знаејќи дека ноќта е при крај, сам се повлекол од нив и ги разбудил.
Придружничките стануваат загрижени дека можеби им поминало времето за утринската служба. Кога ги гледаат Радха и Кришна како сè уште непречено почиваат во засолништето, седнуваат тивко на своите лежалки. Некои се прозеваат и низ шега се распрашуваат една со друга кој останал буден. Други веќе ги подготвуваат цветовите за венците и бетеловите ливчиња што ќе ги понудат штом Радха и Кришна станат.
Од засолништето се шири мирис што привлекува една од придружничките. Таа ги повикува другарките да погледнат низ решетката и да видат како сонот ги чува двајцата пред зори. На различни места горат светилки украсени со скапоцени камења. Покрај Кришна, нивниот отсјај личи на отворени сини лотоси. Покрај Радха, истата светлина добива златна боја како цветовите чампака.
Од таа слика произлегуваат неколку досетки за украсите, љубовта и срамежливоста. Една придружничка замислува дека љубовта сама станала украсителка. Друга мисли дека златната светлина на Радха и синкавиот сјај на Кришна се како две свили што се дополнуваат. Поетот ја замислува срамежливоста како чуварка на кралство. Сакхиите се прашуваат каде се повлекла и дали по будењето ќе се врати со уште поголем сјај. Во нивните споредби темниот облак на Кришна и златната молња на Радха ја прават глетката награда што придружничките ја добиваат уште пред да послужат.
Во меѓувреме ги довршуваат венците, бетеловите ливчиња и мирисните пасти. Подготвуваат јагленчиња и агарово дрво за темјан. Неколку мигови минуваат во редовните задачи, додека низ шумичката се придвижува благ ветрец. Поетот го прикажува како штотуку разбуден, сè уште преслаб за да побрза.
Ветрецот минува низ расцветаните дрвја и ползавци. Го носи нивниот мирис на сите страни, а пчелите се будат и почнуваат да зујат. Вринда се буди на нивното зуење, погледнува наоколу и го препознава часот. Тогаш им ја доверува на птиците задачата да ги разбудат Радха и Кришна.
