На знакот од Вринда, петлите се будат, ги протресуваат крилјата и ги истегнуваат вратовите. Се огласуваат пет или шест пати и Радха се буди. Лута што ѝ го прекинале мигот на починка со Кришна, ги прекорува и ги праќа да пеат во царството на Јама. Накратко се оддалечува од Кришна. Кога петлите замолчуваат, Радха повторно се приближува до него и ја обзема лесен сон.
Потоа се јавуваат птиците титибха. На нивниот повик, Радха се протегнува и ги моли да ѝ дадат уште еден миг за спиење. Крај водата пеат кадамби, карандави, лебеди и жерави. Во шумата им одговараат гулаби, птици шари, папагали, пауни и кукавици. Поетот го споредува нивниот заеднички глас со сладоста на раскажувањата за Кришна.
Радха и Кришна се будат во ист миг. Додека се протегнуваат, нивните облици го потсетуваат поетот на два свиткани лака, едниот златен како чампака, другиот син како лотос. Накратко ја чувствуваат болката на оддалечувањето, па повторно се прегрнуваат. Придружничките сфаќаат дека двајцата се будни. Ја отвораат вратата со внимание и влегуваат во тишина, придружени единствено од тивкиот ѕвон на алките. Радха посакува веднаш да стане, но прегратката на Кришна ја задржува покрај него.
Дакша и Вичакшана, папагалите што го разбрале знакот на Вринда, го упатуваат својот повик кон Кришна. Поетот ја споредува нивната умешност со онаа на Шукадева, кој ги буди луѓето со раскажување за Господ. Дакша го слави Кришна како радост за очите на гопиите. Ноќта што им подарила толку драгоцени мигови, му напомнува, сега дошла до својот крај.
Вичакшана го повикува да го остави сонот, да побрза кон Враџа и со своето присуство да ги израдува блиските. Го нарекува месечина над океанот на Нандиното срце и цвет на лозата на Јашодината побожност. Потоа птиците шари, Шубха и Сукшмадхи, ѝ се обраќаат на Радха. Ја слават нејзината убавина, по која копнеат и најславните убавици. Ја повикуваат да стане и да се врати дома, потсетувајќи ја дека другарките од неа го учат однесувањето во Враџа.
Радха и Кришна се подигаат од лежалката од цветови. Ѕвонат алките, раздвижените прамени им паѓаат покрај образите и светлината на обетките им ги осветлува лицата. Додека си ја средуваат облеката и се обидуваат да се ослободат од поспаноста, се потпираат еден на друг. На поетот му се чини дека нивните лица прават круг едно околу друго. Нивните насмевки ги гледа како светилки за заемно обожување.
И двајцата посакуваат уште еден краток миг сон и повторно се спуштаат на нерамната лежалка од цветови. Поетот го прикажува сонот како придружничка на која тешко ѝ паѓа да ги остави. Сепак, птиците продолжуваат да пеат и нивниот глас најавува дека доаѓа часот на разделбата. Тука завршува првото поглавје, посветено на чудесното станување од лежалката.
