Кришна ја разбудил Радха и ѝ проговорил нежно. Требало накратко да оди дома поради важна работа. Ѝ предложил со гопиите да ги посети шумите Чандана и Чампа.
Ја уверил дека неговиот ум постојано е свртен кон неа. Потоа ја прегрнал и се подготвил да замине.
Радха го замолила да остане. Помислата на разделбата ја исполнувала со тага. Рекла дека без него еден миг ѝ изгледа како југа. Го преколнала да не ја остава, зашто во него нашла прибежиште.
Се присетила на зборовите на Гарга за неговата божественост. Побарала прошка за зборовите изговорени со гордост. Надвладеана од чувствата, паднала и ја изгубила свеста.
Кришна ја освестил и ја прегрнал. Се обидел да ја утеши, но нејзината тага сè уште не исчезнала.
Тој ден Кришна не заминал за Враџа. Ја повел Радха покрај езерото. Таму, во нивната заедничка игра, нејзината болка од разделбата стивнала. Украсена со цвеќиња и сандалова паста, Радха останала со Кришна.