Удхава пристигнал во Вриндаван со вести од Матхура. Кришна го испратил да разговара со жителите на Враџа. Радха била опкружена со своите пријателки. Тие ја гледале нејзината болка по разделбата. Удхава ѝ се обратил со почит и благи зборови. Таа го слушнала неговиот глас и го погледнала. Среде тишината прво го прашала кој е тој.
Радха сакала да знае од каде доаѓа гласникот. Го прашала и кој го испратил во Враџа. Во неговиот изглед препознала нешто од Кришна. Затоа прашањето брзо станало лично. Дали Кришна е добро во далечната Матхура? Како е Баларама, и какви вести има за Нанда? Удхава внимателно го примил секое прашање.
Тој ѝ го кажал своето име и задачата. Го испратил Кришна да пренесе вести за Него. Рекол дека Кришна и Баларама се добро. Во неговите зборови немало брзање или укор. Но Радха не барала само уверување за здравјето. Сакала да знае кога пак ќе го види Неговото лице. Го прашала дали ќе се врати во Вриндаван.
Таа ја спомнала Јамуна што и понатаму тече. Го спомнала ветерот со мирис на цвеќиња. Кадамба дрвјата сè уште стоеле на своите места. Песната на птиците не исчезнала од шумата. Градините, светилките и патеките го чекале Него. Сè што им било познато останало во Враџа. Но без Кришна радоста звучела поинаку.
Пријателките ја слушале како ги набројува местата. Една држела цветен венец подготвен за неа. Друга се грижела за постелата од лотосови лисја. Нивната служба била тивка и истрајна. Удхава видел колку длабоко живее споменот. Не се обидел да го намали со лесни зборови. Останал покрај Радха додека таа зборувала.
Тогаш Удхава ѝ донел надеж за враќање. Раскажал за случувањата што Кришна ги довршува. Според неговата вест, Нанда престојува во Матхура. По свеченостите, рекол, ќе дојде повторна средба. Радха го слушала ветувањето со внимание. Побарала да ѝ го повтори искрено и јасно. За неа вистинитоста била дел од утехата.
Удхава го потврдил она што ѝ го пренел. Ја замолил да ги остави грижите за миг. Таа го примила како гостин и гласник. Му понудила почести и дарови од благодарност. Но нејзината најважна молба била едноставна. Кога ќе се врати, нека зборува со Кришна за неа. Нека не ја заборави болката на Враџа.
Радха му доверила што да пренесе во Матхура. Се сеќавала на шумите и на старите средби. Не можела да ги погледне истите патеки рамнодушно. Флејтата останала присутна во нејзиното сеќавање. Но таа сакала повторно да го слушне самиот Кришна. Удхава ја разбрал тежината на таа порака. Ја слушал како сведок, а не како судија.
Во разговорот се сретнале надеж и копнеж. Удхава понел вести, но и добил задача. Требало да ја пренесе вистината во двете насоки. Радха му ја покажала вредноста на едно присуство. Вриндаван не бил празен од цвеќиња и песни. Недостасувал оној кому тие му се радувале. Затоа и малата вест имала големо значење.
На крајот Удхава се подготвил за пат. Радха го замолила уште малку да ја слуша. Неговото заминување ќе ја однесе пораката понатаму. Нејзините зборови ќе стигнат до Кришна преку него. А во Враџа останала надежта за нова средба. Овој расказ ја чува нежноста на разговорот. И нè потсетува дека утехата почнува со слушање.