Музиката на раса-лилата сè уште одекнувала во сеќавањето. Радха и Кришна се приближиле до Јамуна. Водата била бистра под месечината. Со гопиите ја споделиле нејзината свежина. Движењето на реката го продолжувало ритамот на ноќта. Цветовите го пренесувале мирисот на брегот. По заедничката радост дошол помирен миг. Кришна тргнал со Радха кон Бхандиравана. Некои од пријателките се вратиле во своите домови. Приказната го следи тивкиот пат на двајцата сакани.
Шумските катчиња ги примале едно по едно. Јасминот ја разубавувал нивната околина. Пролетните градини отворале нови мириси. Под месечината светлите цветови изгледале уште понежни. Патеките не ја барале брзината на патување. На секој предел му припаѓал свој миг на блискост. Во сандаловата шума воздухот бил мек и мирислив. Лисјата нуделе тивко место за одмор. Радха и Кришна останале во меѓусебното присуство. Ноќта околу нив била исполнета со мир.
Потоа расказот ги носи меѓу лотосови цветови. Нивниот мирис се движел со свежиот ветер. Убавината не била само нешто што се гледа. Можела да се почувствува и во воздухот. Таму саканите се одмориле. Кога Кришна се разбудил, Радха сè уште спиела. Тој ја погледнал со тивка нежност. Не ја прекинал веднаш нејзината починка. Наместо тоа, почнал внимателно да се грижи за Неа. Свеченоста сега добила облик на служба.
Со мека ткаенина ѝ го освежил лицето. Движењата Му биле внимателни. Нејзината удобност била пред Неговото истакнување. Потоа ја наместил нејзината коса. Јасминовите цветови ги подготвил како нежен украс. Ги распоредил меѓу темните прамени. Мирисот на цветот останувал блиску до Неа. Накитот добивал место покрај живите цветови. Секој мал детаљ бил допрен со грижа. Кришна ѝ посветувал внимание без брзање.
На челото ѝ го обновил убавиот знак. Кастури и сандал го дополнувале украсувањето. Нежните шари ја истакнувале нејзината убавина. Не биле маска што го покрива саканото лице. Тој го познавал лицето кон кое бил свртен. Неговата грижа се движела од детаљ кон детаљ. Ушните украси повторно го добиле својот сјај. Венците се подготвувале за нејзиниот врат. Меѓу нив имало и цветови и драгоцени камења. Различните дарови се соединувале во еден нежен чин.
Кришна се погрижил и за украсите на нејзините стапала. Ѕвонливите алки го носеле споменот на танцот. Сега мирувале крај цветната постела. Расказот Го покажува Господ во улога на служител. Оној кому Му се принесуваат молитви самиот принесувал грижа. Неговото величие не исчезнувало во тоа. Се откривало преку слободно избраната нежност. Љубовта не ја сметал за намалување на Својата чест. Радха била средиштето на Неговото внимание. Ниту најмалиот гест не Му изгледал безначаен.
Кога Таа се разбудила, Кришна бил близу. Ја примил со нежна прегратка. Потоа ѝ подал огледало украсено со скапоцености. Радха можела да ги види подготвените цветови. Во одразот се гледале и Неговата грижа и нејзината радост. Огледалото не било само уште еден вреден предмет. Ја откривало љубовта вложена во малите подробности. Но вистинскиот дар стоел покрај одразот. Кришна бил таму, насочен кон Неа. Цветовите го носеле потписот на Неговата внимателност.
Крај нив биле подготвени и други мирисливи дарови. Имало јасмин, мадхави, кунда и чампака. Различните цветови биле сместени во садови. Нивните мириси не ја барале истата улога. Еден бил нежен, друг посилен, трет свеж. Заедно го разубавувале мирното катче. Кришна ѝ ги предавал со љубов. Дарот не завршувал со првиот венец. Се продолжувал преку присутноста на дарувачот. Радха била примена како најдраг гостин во Неговото срце.
По нивните траги пристигнале блиските сакхии. И тие носеле дарови за Радха. Некои имале сандалова паста и цветни венци. Други носеле огледала, облека или мирисливи садови. Имало и свирачки со музички инструменти. Вината и мридангата го разбудиле тивкиот простор. Гласовите се придружиле кон музиката. Пријателките пееле, танцувале и помагале со радост. Тивката средба повторно се отворила кон заедничка служба. Секоја сакхија нашла начин да придонесе.
Цветната градина станала место на заемна грижа. Радха го примала вниманието на Кришна и пријателките. Тој не стоел оддалечен од нивната служба. Бил нејзин најнежен учесник. Во оваа сцена величието се гледа во близината. Накитот можел да блеска, а цветовите да мирисаат. Но тие добивале значење преку рацете што ги принесувале. Огледалото го зачувало мигот на радосно препознавање. Јасминот останал во косата на Радха. А споменот на Кришна останува како спомен на љубов што служи.