Кришна дошол придружуван од Мадхумангала, Субал, Арџуна и други пријатели. Љубопитно ѝ се обратил на Нандимукхи. Која е девојката што се приближува кон Говардхан, прашал. Му се чинело дека ги остри стрелите на погледот врз блескавите камења од обетките. Самото придвижување на нејзините веѓи, свиткани како лак, веќе Му навестувало дека таа ќе Му ја одземе сета прибраност. Ако и само острењето на тие стрели Го вознемирува, забележува коментарот, што би станало кога би Го погодиле?
Погледнал повторно и ја препознал Својата сакана, како гулабица што го краси своето седало во Неговото срце. Ја споредил со паривадини, вина со седум жици. Истите зборови ги опишувале нејзиниот блесок и звукот на инструментот. Блесокот на бисерниот ѓердан во таа споредба е и сјајот на високиот тон. Чакравартин во истиот израз чита и блесок на зениците што ја открива нејзината љубов.
Сјајот што ја засилува нејзината љубов во музичкото читање ја развива рагата, мелодиска форма каква што е Васанта. Коментарот тука ги споменува дваесет и едната мурчхана, начини на кои се развива мелодијата. Украсите покрај ушите на Радха одекнуваат и во зборовите за низата од триесет и две шрути, суптилни тонски разлики. Во нејзината грациозност споредбата го доловува и нежниот, едвај чуен звук. Музичкото читање на стихот завршува со тоновите што почнуваат со шадџа.
Нандимукхи Му се обратила како на радоста на Гокула. Ќе се скриела за миг за сакхиите да не ја здогледаат покрај Него. Така и направила. Според коментарот, сакала да остане скриено дека таа Му ја најавила Радха.
