Во драмата расправата за патарината продолжувала меѓу Кришна и сакхиите. Мадхумангал ѝ се обратил на Вишакха настрана. Ѝ ветил дека при одредувањето на патарината ќе биде на нивна страна. Се пофалил дека добро ги познава писарските и сметководствените вештини. За возврат побарал некаква награда. Вишакха му ветила свежа „шаркара“ — збор што може да означува шеќер.
Мадхумангал се посомневал дека таа се шегува со него. Вишакха се заколнала во сонцето дека ќе го исполни ветувањето. Зарадуван, тој се приближил до Кришна. Се пофалил дека умее да го смирува гневот на жените. Потоа за себе побарал огромен дар. Кришна се насмевнал, но останал молчалив.
Мадхумангал повторно се свртел кон Вишакха. Молчењето на Кришна го протолкувал како согласност. Ги испружил дланките за да го добие ветеното. Вишакха се насмевнала и му подала парче керамика. И за него можел да се употреби зборот „шаркара“. Така ветувањето било исполнето според друго значење на истиот збор.
Мадхумангал се насмеал гласно. Ја нарекол досетлива измамничка и најавил дека ќе им возврати. Потоа се вратил кај Кришна. Сега веќе Го поттикнувал да не одолжува. Го повикал да ја земе патарината. Неговата надеж за сладок дар се претворила во уште една шега од драмата.