Кришна и Баларама го завршиле своето учење. Го почитувале Сандипани како свој учител. Тој им го пренел знаењето со голема грижа. Неговата сопруга исто така ги прифатила во домот. Браќата сакале да ја изразат својата благодарност. Ги прашале што би можеле да им подарат. Не барале нешто за возврат. Посакале да ја исполнат нивната вистинска желба. Учителот и неговата сопруга размислиле заедно. Во нивните срца имало стара тага.
Нивниот син исчезнал покрај морето. Родителите длабоко жалеле за него. Кога браќата побарале да принесат дар, семејството ја изразило својата најмила желба. Сандипани побарал повторно да го види синот. Тоа не било обично барање за богатство. Тоа била молба да се врати саканиот член на семејството. Кришна и Баларама ги слушнале со внимание. Ја прифатиле задачата со решителност. Потоа тргнале кон морскиот брег.
Патот ги одвел далеку од ашрамот. Двајцата браќа останале заедно. Пред нив се отворил широкиот океан. Таму го побарале оној што владее со морето. Му кажале зошто дошле. Сакале да дознаат што се случило со момчето. Владетелот на морето им одговорил. Им соопштил за суштеството Панчаджана. Кришна се упатил кон длабоката вода. Баларама го чекал Својот брат.
Кришна се соочил со Панчаджана. Го совладал во длабочините на морето. Но не го нашол синот на учителот таму. Од морето донел една школка. Таа станала Негова позната труба. Потоа се вратил кај Баларама. Му кажал дека потрагата мора да продолжи. Нивната одлука останала непроменета. Не се вратиле со празни раце кај родителите. Продолжиле да го бараат изгубеното дете.
Браќата тргнале кон живеалиштето на Јамараџа. Тоа место се нарекувало Самјамани. Кришна ја засвирел Својата школка. Нејзиниот звук го објавил нивното доаѓање. Јамараџа им пришол со почит. Ги поздравил и ги прашал за нивната желба. Кришна зборувал за синот на Својот учител. Тој дошол да го врати кај родителите. Јамараџа ја прифатил Неговата молба. Го довел момчето пред двајцата браќа.
Синот на Сандипани повторно бил со нив. Кришна и Баларама го повеле кон домот. Момчето ги гледало своите спасители. Патувањето со нив го исполнувало со радост. Сите тројца се движеле кон ашрамот. Родителите сè уште не знаеле дека доаѓаат. Но надежта што ја изразиле не била заборавена. Браќата ја носеле со себе целата нивна молба. Нивниот дар не бил злато или скапоцен камен. Дарот бил повторна средба со саканиот син.
Кога се приближиле, се огласила школката. Луѓето го слушнале нејзиниот звук. Веста за враќањето ги возбудила жителите. Сандипани и неговата сопруга погледнале кон патот. Ги здогледале Кришна и Баларама. Со нив бил и нивниот син. Родителите потрчале кон него. Радоста ја надвладеала старата тага. Го прегрнале детето што го изгубиле. Повторно го имале своето семејство заедно.
Кришна и Баларама им се поклониле. Тие стоеле пред учителот со почит. Сандипани и неговата сопруга ги прегрнале и браќата. Солзите и насмевките се мешале. Момчето било опкружено со љубов. Долго очекуваната средба станала празник. Присутните ја делеле радоста на семејството. Сите влегле во домот на учителот. Таму бил приреден заеднички оброк. Благодарноста се слушала во секој поздрав.
Сандипани ги благословил своите ученици. Нивната посветеност му била драга. Тие ја исполниле молбата на неговото семејство. Нивното учење завршило со дело на љубов. Браќата продолжиле да го почитуваат својот учител. Родителите повторно можеле да разговараат со синот. Семејството го добило она што најмногу го посакувало. И жителите на градот се радувале со нив. Споменот на разделбата останал. Но тој сега бил придружен со надеж.
Гопала-чампу ја раскажува оваа необична потрага. Таа започнува со благодарност кон учителот. Ги води браќата преку морето и понатаму. Јамараџа го предава изгубениот син. Кришна и Баларама го носат дома. Родителската љубов ја пречекува нивната кочија. Учителот ги благословува своите ученици. Момчето повторно е со семејството. Дарот на знаењето добива дар на благодарност. Така завршува оваа приказна за Сандипани.