Поминало долго време откако Кришна ја напуштил Враџа. Нанда и Јашода често мислеле на Него. И Баларама им недостасувал на своите блиски. Пастирите ги паметеле деновите во шумата. Гопиите ги чувале Неговите песни во срцето. Радха копнеела повторно да Го види. Секој спомен носел радост и тага. Љубовта не исчезнала со оддалеченоста. Потоа пристигнала вест за голем собир. Многумина тргнувале кон Курукшетра.
Собирот се одржувал за време на помрачување. Луѓе од различни земји доаѓале на светото место. Таму требало да бидат и Кришна и Баларама. Жителите на Враџа ја слушнале веста. Се подготвиле да појдат на пат. Нанда ги повел своите пријатели и семејства. Јашода со нетрпение ги очекувала синовите. Гопиите исто така копнееле за средбата. Патувањето било исполнето со надеж. Сите сакале да Ги видат своите сакани.
Курукшетра била полна со посетители. Семејства и пријатели се поздравувале. Пристигнале и луѓето од Дварака. Кога ги виделе жителите на Враџа, нивната радост веднаш се покажала. Старите пријатели се прегрнувале. Се слушале прашања и вести од далеку. Долгата разделба не ја избришала блискоста. Солзи се мешале со насмевки. Местото станало сведок на многу повторни средби.
Васудева го здогледал Нанда. Му пришол и го прегрнал. Се сетил на нивното долгогодишно пријателство. Се сетил и на грижата што Нанда ја дал. Нанда го поздравил со љубов. Двајцата повторно можеле да зборуваат. Нивните семејства биле околу нив. Секоја средба носела сопствена приказна. Но сите ги соединувала истата радост. Саканите луѓе повторно биле блиску.
Тогаш Кришна и Баларама им пришле на родителите од Враџа. Им се поклониле на Нанда и Јашода. Тие ги прегрнале своите сакани синови. Зборовите биле тешки од силни чувства. Јашода ги гледала лицата што толку ѝ недостасувале. Нанда ги држел блиску до себе. Солзи на радост им ги исполниле очите. За миг старата тага се смирила. Рохини и Деваки ѝ оддале почит на Јашода. Ја паметеле нејзината мајчинска љубов.
Гопиите исто така повторно Го виделе Кришна. Долго ја чекале таа глетка. Со очите Го примиле во своите срца. Нивната радост била тивка и длабока. Радха и нејзините пријателки не Го заборавиле. Сеќавањето на Вриндаван живеело во нив. Кришна ја разбрал нивната љубов. Им пришол на едно мирно место. Ги прашал како поминале во разделбата. Со нежни зборови се обидел да ги утеши.
Разговарале за долгото време без средба. Гопиите ја споделиле својата приврзаност. За нив Кришна не бил далечен спомен. Тој бил најсаканото присуство во нивните животи. Се сеќавале на Јамуна и шумите на Враџа. Ги паметеле песните на Неговата флејта. Средбата во Курукшетра им донела радост. Истовремено го разбудила копнежот за Вриндаван. Во тој копнеж живеела нивната љубов. Кришна ги слушал со внимание.
Светото место било поинакво од нивниот дом. Околу нив имало многу гости и празнична врева. Враџа ја паметеле со тивки патеки. Таму реката и дрвјата ги придружувале нивните денови. Радха и пријателките го носеле тој предел во срцето. Нивната надеж била врзана за близината со Кришна. Дури и во големиот собир Го барале Него. Кришна им одговорил со грижа. Нивната средба ги соединила радоста и копнежот. И секој миг им бил скапоцен.
Семејствата продолжиле да се посетуваат. Пријателите споделувале вести и спомени. Нанда и Јашода биле среќни покрај синовите. Жителите на Враџа повторно ги виделе своите блиски. Тие знаеле дека патувањето нема да трае вечно. Затоа внимателно ги чувале заедничките мигови. Секоја прегратка била израз на долга љубов. Секој разговор носел надеж. Кришна и Баларама им возвраќале на поздравите. Грижата меѓу нив останала жива.
Гопала-чампу ја раскажува средбата во Курукшетра. Шримад-Бхагаватам исто така ја опишува оваа лила. Во неа се среќаваат семејствата од Враџа и Дварака. Нанда и Јашода ги прегрнуваат своите синови. Гопиите повторно Го гледаат саканиот Кришна. Радха и нејзините пријателки копнеат за Вриндаван. Радоста не го брише споменот на разделбата. Таа ја открива длабочината на нивната врска. Љубовта ги придружува и на пат и дома. Така завршува ова прераскажување на средбата.