Нарада му раскажал на царот Бахулашва како Кришна ги заштитил гопиите. Кришна заминал со нив во Локаџангхавана. Таа шума била исполнета со расцветани лози мадхави. Тој собрал миризливи цветови и ги вплел во косите на гопиите. Друштвото шетало крај Калинди, меѓу пчели и миризливи ветрови. Потоа Кришна влегол во Махапуњавана, каде растеле тамала и други дрвја. Таму го започнал танцот раса заедно со Радха. Гопиите пееле околу Нив, а кажувањето на Нарада се свртело кон неочекуван посетител.
Тој посетител бил Шанкхачуда, моќен јакша во служба на Кубера. Бил мошне вешт во борбата со боздоган. Претходно слушнал за необичната сила на Камса. Зел извонредно тежок боздоган и отпатувал во Матхура. Влегол во собранието на Камса и му се поклонил на царот. Потоа, исполнет со гордост, го предизвикал Камса на двобој. Предложил победениот да стане слуга на победникот. Камса се согласил, го зел својот голем боздоган и влегол во борилиштето.
Нивните боздогани удирале со звук што поемата го споредува со грмеж. Двајцата воини се бореле со сета своја сила. Од оружјата летале искри додека секој се обидувал да го совлада другиот. Најпосле двата боздогани се распаднале на парчиња. Разгневен, Камса го удрил јакшата со тупаница. Шанкхачуда возвратил со свој удар. Нивната борба продолжила дваесет и седум дена. Ниту еден не ја изгубил силата и секој му се чудел на противникот.
Камса го зграпчил Шанкхачуда и го фрлил високо кон небото. Епското кажување опишува далечина од сто јоџани. Јакшата паднал и за миг бил потресен. Се прибрал и за возврат го зграпчил Камса. Со огромна сила го фрлил царот во воздухот. Нарада го опишува ова фрлање со огромната поетска мерка од десет илјади јоџани. Камса паднал од небото и повторно го фатил јакшата. Го треснал Шанкхачуда на земјата. И Шанкхачуда го зграпчил Камса и го соборил на земја. Додека нивната борба продолжувала, земјата се тресела.
Тогаш во борилиштето дошол Гаргачарја. Двајцата борци му оддале почит. Му кажал на Камса да го прекине бесплодниот двобој. Објаснил дека Шанкхачуда е воин со еднаква сила. Се потсетил на противниците што паднале под ударите на Камса. Но овој јакша останувал непобеден, зајакнат со благословот на Шива. Гарга ги посоветувал двајцата да станат пријатели. Тие го прифатиле советот и ја завршиле својата кавга.
Шанкхачуда се поздравил со Камса и тргнал кон својот дом. Патем, во ноќта, ја слушнал музиката на раса. Следејќи го ритамот, стигнал до местото на танцот. Таму го видел Кришна заедно со Радха. Кришна ја држел Својата флејта и благо се насмевнувал. Неговата лева рака била покрај Радха, а десната нога грациозно свиткана. Јакшата помислил дека нежниот Кришна може лесно да се совлада. Решил да грабне една гопи.
Бахулашва го прашал Нарада што се случило кога дошол натрапникот. Нарада го опишал страшното лице на јакшата, слично на тигарско, и неговата огромна става. Гопиите се исплашиле кога го виделе. Се разбегале и собирот се исполнил со извици. Шанкхачуда ја зграпчил гопијата Шатачандранана. Со неа побегнал кон север. Совладана од страв, таа плачела и постојано го повикувала Кришна. Слушајќи го нејзиниот плач, Кришна тргнал по него со дрво шала во раката.
Кога јакшата го видел Кришна како се приближува, се исплашил за својот живот. Ја пуштил гопијата и побегнал. Кришна ја продолжил потерата секаде каде што бегал Шанкхачуда. Најпосле јакшата стигнал до падините на Хималаите. Таму кренал едно дрво шала и се свртел кон Кришна. Застанал подготвен за нова борба. Кришна со голема сила го фрлил Своето дрво кон него. Ударот го соборил Шанкхачуда како дрво урнато од бура.
Јакшата повторно станал и го удрил Кришна со тупаница. Рикнал толку силно што звукот се разнел на сите страни. Кришна го фатил со двете раце. Го завртел и го фрлил на земјата, како ветер што откорнува лотос. И Шанкхачуда го зграпчил Кришна и го соборил. Додека двајцата се бореле, земјата повторно се тресела. Најпосле Кришна го убил Шанкхачуда со еден удар. Го зел скапоцениот камен што ја украсувал главата на јакшата. Од Шанкхачуда излегла голема светлина и ги осветлила сите страни. Во Враџа таа светлина влегла во Кришниниот пријател Шридама.
Кришна брзо се вратил во кругот на раса. Во раката го носел вратениот скапоцен камен. Во поглавјето е кажано дека ѝ го подарил на Чандранана. Потоа повторно го продолжил танцот раса со гопиите.