На планината Нарада живеел мудрецот Асури. Тој бил посветен на Кришна и вршел строг подвиг. Во медитацијата Го гледал во лотосот на своето срце. Кришна бил опкружен со светлина. Покрај Него била Радха. Така мудрецот секогаш ги созерцувал Двајцата. Но една ноќ Кришна не се појавил во медитацијата. Асури се обидувал одново и одново. Не можејќи да Го види, се вознемирил. Станал и тргнал да Го бара.
Прво отишол во Нарајана-ашрама, во Бадари. Таму не Го нашол Нара-Нарајана. Потоа стигнал до планината Локалока. Не Го видел ни Господ со илјада глави. Ги прашал Неговите придружници каде заминал. Тие одговориле дека не знаат. На Шветадвипа го побарал крај Млечниот Океан. Но не Го видел на лежиштето од Шеша. Во Ваикунтха не ги нашол ни Господ ни Лакшми. Ниту во шумските сеници во Голока не Го здогледал Кришна.
Во Голока повторно се обратил на придружниците. Нивниот одговор го насочил кон овој универзум. Барајќи Го Хари, Асури стигнал до Каиласа. Таму го нашол Шива, задлабочен во медитација за Кришна. Му се поклонил и му ја раскажал својата потрага. Шива ја пофалил неговата преданост без лична корист. Му кажал дека Кришна игра раса во Вриндаван. Бил со Своите сакхии. Со Својата божествена моќ ја продолжил ноќта на шест месеци. Шива решил да оди таму и го повикал Асури да му се придружи.
Двајцата тргнале кон Враџа. Стигнале до прекрасните шумски сеници крај Јамуна. На патот ги запреле чуварки од Голока. Жените држеле стапчиња и го чувале раса-кругот. Шива и Асури објасниле дека дошле да Го видат Кришна. Чуварките им кажале дека таму влегуваат гопиите. Во доверливиот круг единствениот маж бил Кришна. Ги упатиле најпрво да се искапат во Манаса-саровара. Кога го направиле тоа, добиле гопи-облици. Тогаш влегле во раса-мандалата.
Пред нив била земја украсена со злато и рубини. Сеницата ја покривале лози мадхави и дрвја кадамба. Пролетната месечина го осветлувала местото. До Јамуна воделе скали украсени со скапоцености. Се слушале пауни, лебеди и кукавици. Ветерот од реката ги движел младите лисја. Во дворовите имало столбови, знамиња и златни садови. Белите и црвените цветови ги украсувале патеките. Меѓу звуците на инструментите се слушале пчели. Свежиот ветер го разнесувал мирисот на лотосите.
Во средиштето на кругот ги виделе Радха и Кришна. Околу Нив биле гопиите. Радха блескала покрај темниот Шјамасундара. Кришна носел жолта облека и венец од шумски цветови. Ги држел флејтата и пастирското стапче. Каустубха и другите украси Му го разубавувале ликот. Шива и Асури Ги здогледале оддалеку со споени дланки. Потоа се поклониле пред лотосовите стапала на Кришна. Го прославиле како Говинда, Дамодара и Господар на Вриндаван. Во молитвата Му се обратиле и како на саканиот на Радха.
Кришна, со Радха покрај Себе, им се насмевнал. Им проговорил со глас длабок како облак. Го спомнал нивниот подвиг од шеесет илјади години. И двајцата биле ослободени од себични очекувања. Кришна го нарекол Свој пријател мирниот човек без непријатели. Им понудил да изберат благослов. Шива и Асури се поклониле на Хари и Радхика. Посакале засекогаш да живеат во Вриндаван. Не посакале друг дар покрај засолништето кај Нивните стапала. Кришна ја исполнил нивната молба.
Шива и Асури останале крај шумските сеници. Нивното престојувалиште било близу Вамшивата, на брегот на Јамуна. Кришна продолжил со раса-играта меѓу гопиите. Во шумата имало цветен прав и пчели. Ноќта што ја продолжил на шест месеци за гопиите поминала како еден среќен миг. Кога дошла зората, тие во групи заминале дома. Кришна се вратил во Нандиниот дом. Радха заминала во населбата на Вришабхану. Молбата на двајцата посетители за престој во Вриндаван била исполнета.