Лалита и Вишакха дошле во домот на Вришабхану. Нивната пријателка Радха веќе мислела на Кришна. За Неговите доблести зборувала со нежна радост. Сепак, копнежот не се смирувал само со зборови. Сакхиите побарале миг за разговор насамо. Не дошле да ја прекорат за нејзините чувства. Дошле да ѝ кажат нешто што го забележале. Кришна минувал низ населбата со Своите другари. Патеката од шумата Го доведувала во близина. Средбата веќе не изгледала толку далечна.
Радха ги слушала со сè поголемо внимание. Пред да Го види, посакала да го види Неговиот лик. Ги замолила пријателките да ѝ направат слика. Лалита и Вишакха се зафатиле со тој дар. Нивната работа била продолжение на разговорот. На портретот се појавил Нандиниот Син. Во цртите ја доловиле Неговата младешка убавина. Она што го опишувале сега можело да се погледне. Готовиот портрет ѝ го предале на Радха. Таа го примила како драгоцен спомен.
Радха долго го гледала насликаниот Кришна. Радоста и копнежот се испреплетувале во неа. Сликата не ја оддалечувала од Него. Напротив, Неговиот лик ѝ станувал уште поблизок. Додека ја држела, постепено ја совладал сон. Во сонот Кришна бил во нејзиниот дом. Го видела како танцува во нејзина близина. Границата меѓу сеќавањето и сонот омекнала. Мирниот дом се исполнил со Неговото присуство. Потоа Радха се разбудила.
Будењето повторно го донело чувството на разделба. Насликаниот лик останал крај неа. Но Таа сега сакала да Го види лично. Сакхиите ѝ покажале кон тесната уличка. Кришна навистина се враќал од шумата. Радха се приближила до прозорецот. Од таму Го здогледала меѓу другарите. И Кришна ја видел ќерката на Вришабхану. Погледот траел кратко, а одекнувал долго. Тој продолжил кон Својот дом.
Радха останала обземена од таа средба. Лалита ја видела силата на нејзиниот копнеж. Покрај неа зборувала нежно и трпеливо. Не можела да ја замени средбата со совет. Но можела да стане глас на својата пријателка. Затоа тргнала да Го побара Кришна. Патот ја одвел кон брегот на Јамуна. Таму се преплетувале расцветани лозници. Под едно дрво кадамба Го нашла сам. Лалита му се обратила со доверба.
Му кажала како се чувствува Радха. Од денот кога Го видела, сè ѝ изгледало поинаку. Накитот не можел да ѝ ја оттргне мислата. Мирисите и цветовите не го намалувале копнежот. Дури и убавиот дом ѝ се чинел празен. Лалита не го раскажувала тоа од љубопитност. Ја носела болката на блиска пријателка. Го замолила да ѝ ја подари Својата близина. Кришна внимателно ја слушал нејзината порака. Потоа ѝ одговорил со длабок, мирен глас.
Кришна ѝ објаснил дека чувството е заемно. Љубовта не се раѓала само на едната страна. Ништо не можело да ја замени нејзината вредност. Зборувал за љубов што не бара лична добивка. Таа не се мерела со дарови и услови. Радха и Тој не биле туѓи еден на друг. Нивната блискост ја споредил со млекото и белината. Различните имиња не значеле раздвоени срца. На Лалита ѝ доверил порака на сигурност. Копнежот на Радха не останувал неслушнат.
Лалита се поклонила и се вратила. Сега лицето ѝ било осветлено со насмевка. Радха повторно ја примила насамо. Пријателката ѝ го пренела одговорот на Кришна. Тој ја посакувал нејзината средба исто како Таа Неговата. Овие зборови ја промениле тежината на чекањето. Отсуството веќе не било знак на рамнодушност. Меѓу нив стоела жива, заемна љубов. Портретот сега носел уште едно значење. Не бил само слика на далечен сакан.
Лалита ја насочила Радха кон несебична преданост. Нежното чувство можело да стане и дејствување. Радха се свртела кон сакхијата Чандранана. Таа била упатена во духовните обичаи. Ја замолила да ѝ објасни начин на обожување. Сакала со него да Го израдува Кришна. Прашањето не било барање лесна награда. Било желба љубовта да најде свој израз. Разговорот со пријателките повторно отворил пат. Овојпат патот водел од копнеж кон служба.
На почетокот имало само зборови за Кришна. Потоа дошле портретот, сонот и погледот од прозорецот. Лалита ги поврзала двата брега на чекањето. Вишакха учествувала со својот внимателен дар. Чандранана го примила следното прашање на Радха. Ниту една пријателка не го присвоила средиштето. Секоја помогнала љубовта да стане појасна. Радха го задржала Кришна во своето срце. А Неговиот одговор ѝ останал како тивка поткрепа. Насликаниот лик станал почеток на жив разговор.