Радха разговарала со својата пријателка Чандранана. Во срцето ѝ била мислата за Кришна. Пријателката ѝ предложила да се грижи за Туласи. Таа ја опишала вредноста на таквата служба. Радха го слушала советот со внимание.
Туласи не била обично растение во нивниот разговор. Нејзините листови се принесуваат со љубов на Кришна. Грижата почнува со садење, полевање и почит. Таа се повторува во текот на деновите. Радха решила да ја извршува со искрено срце.
Во градината подготвила убаво место за Туласи. Изворот го опишува со цвеќиња и сјајни украси. Меѓу украсите зелените листови останувале средиште. Радха дошла пред растението со својата намера. Нејзината служба била посветена на радоста на Кришна.
Гарга ја упатил како да ја следи својата заветна служба. Радха ѝ посветувала време во различни месеци. Ја негувала и ѝ принесувала дарови. Нејзината грижа не завршила по еден ден. Постепено станала дел од нејзиниот живот.
Пријателките можеле да ја видат нејзината постојаност. Секој нов лист бил причина за благодарност. Во градината имало место и за тишина. Делото не барало гласна пофалба. Радха повторно се враќала кон Туласи.
На крајот на заветот било одржано празнување. Радха дарувала и се погрижила за гостите. Изворниот расказ зборува за голема свеченост. Но вниманието се враќа на причината за сè. Таа сакала да Му принесе радост на Говинда.
Тогаш Туласи се појавила пред Радха. Ја поздравила со нежност и ја признала нејзината служба. Ѝ рекла дека е задоволна од нејзината преданост. На Радха ѝ било понудено да ја изрази својата желба. Во тој миг се открило што ѝ е најважно.
Радха не побарала богатство или јавна слава. Посакала неусловена преданост кон стапалата на Говинда. Нејзините зборови го насочиле погледот кон Кришна. Туласи го прифатила тоа барање. По нивната средба Радха останала со мирно срце.
Ова поглавје почнува со совет од пријателка. Продолжува со долга, трпелива грижа. Завршува со желба што ја објаснува таа грижа. Радха не го одвоила делото од неговата смисла. Туласи станала сведок на нејзината љубов.
Кога некој полева растение, гледа бавен раст. Таквата работа не може да се забрза со зборови. Во приказната повторувањето станува молитва. Листовите и водата го чуваат споменот на Кришна. Радха ја покажува својата верност во секојдневен чин.