По службата на Радха кон Туласи, расказот продолжува. Кришна чул за нејзината искрена преданост. Посакал да ја посети во домот на Вришабхану. Не дошол во вообичаениот лик што го знаеле сите. Одлучил да се претстави како млада гопи.
Неговите украси и чекори личеле на оние на гостинка. Стигнал во дворот каде што биле Радха и пријателките. Тие го пречекале новото лице со љубезност. Радха ѝ дала место на гостинката да седне. Средбата започнала со внимание и гостопримство.
Однадвор изгледало како обичен разговор меѓу другарки. Но читателот знае кој стои пред Радха. Секој поглед и секој збор добиваат двојна смисла. Кришна ја слуша како зборува за своето срце. Радха внимателно ја набљудува чудната гостинка.
Во изворот Кришна го носи името Гопадеви. Под таа маска ја прашува Радха за нејзините чувства. Таа не зборува за некој далечен, непознат човек. Нејзината мисла е постојано свртена кон Кришна. Гостинката ја слуша токму таа искреност.
Околу нив пријателките се движат низ дворот. Но нивниот разговор создава тивок простор. Радха чувствува дека гостинката е необична. Не мора веднаш да ја открие целата тајна. Таа може да одговори со доверба.
Кришна ја задржува играта на препознавање. Неговото прашање ја повикува Радха да зборува отворено. Таа ја опишува својата блискост со Него. Така маската не ја крие вистината на срцето. Напротив, ѝ дава место да се изрази.
При крајот гостинката треба да замине. Радха не сака разговорот да заврши толку бргу. Во изворот Гопадеви ветува дека ќе се врати наутро. Тоа ветување го продолжува мигот на блискост. Средбата остава очекување за нов ден.
Приказната не е исто што и нивна прва средба. Таа следи по поглавјето за Туласи и нејзината служба. Затоа е поврзана со веќе позната љубов. Неочекуваниот лик ја прави средбата разиграна. Радха и Кришна се блиску и среде скриениот идентитет.
Кога гостин доаѓа во дом, прво му се нуди место. Таквата едноставна љубезност ја отвора сцената. Потоа зборовите можат да станат подлабоки. Во двор полн со цвеќиња се слуша искрен разговор. Препознавањето почнува со слушање.
Кога гостинката ќе си замине, дворот останува ист. Но за Радха денот носи ново сеќавање. Во него се испреплетуваат игра и верност. Ветувањето за враќање ја зачувува надежта. Така завршува оваа средба од Гарга-самхита.