Нанда сакал да дознае зошто Говардхан е толку драг во Враџа. Го замолил Сананда да му го раскаже потеклото на ридот. Во расказот се враќаме пред детските игри на Кришна. Тогаш уште се подготвувало местото на Неговите средби. Говардхан имал своја приказна пред да стане засолниште.
Кришна ја повикал Радха да дојде со Него на земјата. Таа помислила на Вриндаван, Јамуна и Говардхан. Без тие сакани места, рекла, не би била среќна. Затоа и тие биле поврзани со нивното доаѓање. Враџа се појавува како дом, а не како случајна сцена.
Говардхан бил син на планината Дроначала. На неговите падини растеле цветни лози и овошни дрвја. Водопади се слушале меѓу карпите и пештерите. Птици и животни наоѓале прибежиште во зеленилото. Другите планини го поздравиле и го нарекле Гирираџ.
Еден ден мудрецот Пуластја го видел прекрасниот рид. Посакал да го однесе со себе во далечниот Каши. Го замолил Дроначала да му го даде својот син. Таткото тагувал, но го повикал Говардхан да одговори. Ридот поставил услов пред да тргне на пат.
Ако мудрецот го спушти на земја, нема повторно да стане. Пуластја го прифатил условот и го понел ридот. Патувале сè додека не стигнале во пределите на Враџа. Таму Говардхан се сетил на Кришна и Радха. Посакал токму таму да ги види нивните идни игри.
Ридот станал тежок во раката на уморниот мудрец. Пуластја го оставил накратко на земјата. Кога се вратил, го повикал Говардхан да продолжат. Но ридот останал мирно на своето место. Тој го потсетил мудрецот на нивниот договор.
Пуластја се налутил што не може да го однесе во Каши. Во изворниот расказ изрекол клетва ридот да се намалува. Говардхан сепак останал во земјата што ја избрал. Неговите падини станале дел од животот на Враџа. Таму ќе минуваат пастири, крави и нивните деца.
Ова е приказна за пристигнување, а не за подигнување. Подоцна Кришна ќе го подигне Говардхан како засолниште. Но тука слушаме зошто ридот воопшто е присутен. Тој сакал да биде блиску до нивните лили. Неговата неподвижност во расказот е одлука на љубов.
Нанда слушал како добро познатиот предел добива историја. Цветовите и патеките повеќе не биле само глетка. Ридот пред него бил поврзан со ветување и избор. И секојдневното пасење крај него имало нова длабочина. Таков дом стануваше Враџа за сите негови жители.
Кога ќе погледнеме кон Говардхан, гледаме повеќе од карпа. Се сеќаваме на патување што завршило во Враџа. Се сеќаваме и на надежта да се сретнат Радха и Кришна. Неговото место меѓу шумите и кравите останува блиско. Во тој предел започнува следната страница од приказната.