Сакхијата ѝ го опишала на Радха чекањето на Кришна. Тој престојувал во шума на брегот на Јамуна. Местото го обвивал тивок ветер.
Кришна нежно ја свирел флејтата. Во мелодијата било вткаено името на Радха. Звукот бил знак што ја повикувал кон него.
Драга му била дури и прашинката донесена од ветрот, ако претходно го допрела нејзиното тело. И најмалиот допир со Радха во стихот добива особена вредност.
Кога ќе затрепереле птичји крилја или ќе зашушкале лисјата, Кришна помислувал дека таа се приближува. Го подготвувал местото за одмор и со вознемирен поглед ја следел патеката.