Во цветната сеница Радха останала да чека. Лозите ја опкружувале со нежна зелена сенка. Оддалеку се слушала водата на Јамуна. Сакхијата веќе ја пренела Кришнината покана. Радха ја чувала секоја мисла за Него. Посакувала да ја скрати далечината меѓу Нив. Но копнежот ја исполнувал толку силно, што дури и чекорот станувал тежок. Пријателката го забележала нејзиното двоумење. Останала до Неа за да помогне.
Радха се обидела да стане. Погледнала кон патеката меѓу дрвјата. Направила неколку несигурни чекори. Нејзиното срце веќе брзало кон Кришна. Но телото не можело да го следи. Таа повторно се вратила во сеницата. Сакхијата ја придржала со грижлив поглед. Немало потреба да го повторува повикот. Радха веќе сакала да оди. Сега ѝ биле потребни трпение и близина.
Свежите лотосови листови донеле малку студенина. Радха ги допрела со своите раце. Нивната нежност ја смирувала за миг. Но мислата за Кришна повторно се враќала. Како Тој да бил во секоја насока. Можела да Го замисли под блиското дрво. Па повторно на патеката кон реката. Нејзините очи го барале познатиот лик. Сè што гледала се поврзувало со Него. И сеницата станувала место на длабоко сеќавање.
Потоа го погледнала Својот накит. Го наместила еден украс и повторно застанала. Мислата за средбата ги водела нејзините раце. Во поемата нејзиното сеќавање станува особено силно. Таа ја замислува дури и Кришнината појава во Себе. Сопствените украси ја потсетуваат на Неговите. Нејзиниот поглед се губи во таа замисла. За миг растојанието како да исчезнува. Но кога повторно ќе ја погледне патеката, таму сè уште нема чекори на Кришна.
Ноќниот воздух го променил светлото во градината. Темна облачна сенка минала над лисјата. За Радха темната боја го будела Неговиот спомен. Таа се свртела со радосно очекување. Како Неговото присуство да се приближува. Потоа видела дека тоа е само сенка. Сакхијата го разбрала нејзиниот поглед. Не се насмеала на нејзината силна надеж. Само останала покрај Неа. Чекањето имало потреба од таква верна дружба.
Едно ливче се спуштило од лозата. Нежно ја допрело ткаенината на Радха. Таа повторно ги подигнала очите. Мал шум допрел оддалеку. За миг посакала да е Негово доаѓање. Но патеката повторно останала празна. Надежта се мешала со нова тага. Радха се свртела кон својата пријателка. Во нејзиниот поглед имало многу прашања. Најсилното било кога ќе пристигне Кришна.
Сакхијата ја слушала нејзината загриженост. Нејзината задача веќе не била само да покани. Требало да му го приближи на Кришна ова чекање. Да Му каже колку Радха сака да Го види. И колку тешко успева да тргне. Радха го примила тоа ветување со внимание. Нејзината пријателка го познавала патот. Можела повторно да го најде Кришна. И да ги пренесе нејзините чувства. Така грижата добила следен чекор.
Можеме да ја замислиме сакхијата како станува. Внимателно ја погледнува Радха пред да тргне. Ѝ остава мирен простор во сеницата. Потоа се упатува меѓу цветните гранки. Не носи украсен дар во рацете. Носи вести за едно срце што чека. Нивната вистинитост е поважна од убавите зборови. Ќе му го раскаже на Кришна она што го видела. Без да го намали копнежот на Радха. И без да ја заборави нејзината нежност.
Пријателката повторно се појавила пред Кришна. Почнала да Му зборува за Радха. За нејзиниот поглед што Го бара насекаде. За неколкуте чекори што не можела да ги доврши. За сеќавањето што ја исполнува сеницата. Неговото име живеело во нејзините чувства. Сакхијата сакала Тој навистина да го чуе тоа. Нејзините зборови станале глас на отсутната Радха. Меѓу двата кутка повторно се отворила врска. И приказната продолжила низ нејзината порака.
Ова е книжевно прераскажување на шестата глава. Џајадева го опишува чекањето преку песната на сакхијата. Таа му зборува на Кришна за состојбата на Радха. Дополнителните описи се замислена разработка. Текстот не е дословен превод на поемата. Изворната глава може да се прочита преку врската. Радха останува во средиштето на нејзината грижа. Кришна е оној до кого треба да стигнат вестите. А сакхијата ја чува блискоста меѓу Нив. Со внимателен збор и верно пријателство.