Месечината се издигнала над Вриндаван. Нејзината светлина се разлеала низ дрвјата. На Јамуна се појавила долга сребрена патека. Цветните гранки станале јасни во ноќта. Сè изгледало подготвено за средба. Но Радха останала сама со чекањето. Кришна сè уште не пристигнал. Месечевиот сјај не ја намалувал нејзината тага. Тој само го правел празниот пат повидлив. Таа повторно погледнала кон шумата.
Времето за средбата веќе минувало. Секој нов миг го продолжувал прашањето. Зошто Неговите чекори не се слушаат? Дали ја заборавил договорената средба? Дали нешто Го задржало по патот? Радха немала одговор пред Себе. Само мирисот на цветовите останувал ист. Лозите се движеле како и порано. Но нејзиниот поглед сега барал објаснување. Ноќта ѝ изгледала подолга од кога било.
Се сетила на зборовите на сакхиите. Тие зборувале за радосна средба со Кришна. Со нивната помош таа дошла во шумата. Сега надежта ѝ изгледала кревка. Во песната таа се прашува кому да се обрати. Каде да најде утеха во разочарувањето? Нејзините прашања не биле мирна расправа. Тие биле глас на повредено срце. Џајадева им дава простор во стиховите. Нивната сила се слуша низ целата ноќ.
Радха се сетила на патот што го минала. Темните дрвја ја придружувале кон средбата. Таа не се откажала од желбата да Го види. Се приближила со доверба и очекување. Сега секој спомен ја допирал поинаку. Дури и нејзините украси ѝ изгледале напразни. За кого го подготвила тој прекрасен изглед? Посакувала Кришна да ја види радоста во Неа. А пред Неа бил само ноќниот предел. Убавината на местото не ја заменувала Неговата близина.
Во нејзината мисла се појавиле други слики. Можеби Кришна е со некоја друга. Можеби со неа ги споделува насмевките. Можеби токму затоа не доаѓа тука. Радха си замислувала туѓа радост. Секој замислен детаљ го зголемувал нејзиниот копнеж. Таа не го гледала тоа со Своите очи. Тоа биле слики родени во чекањето. Поемата ги прави силни и живи. Како сомнежот да станува присутен во сеницата.
Можеме да застанеме кај таа разлика. Кришна навистина не бил дојден пред Радха. Но таа не знаела сè за Неговата далечина. Нејзините мисли се обидувале да ја пополнат празнината. Сеќавањето ја потсетувало на Неговата нежност. Сомнежот ѝ нудел поинаква приказна. Двете се менувале во нејзината песна. Таа истовремено Го прекорувала и Го сакала. Ниту една лесна реченица не го објаснувала чувството. Неговата длабочина останувала во самото пеење.
Ветерот минувал покрај водата. Носел свежина и мирис од градината. Но за Радха таа свежина не носела мир. Таа ја чувствувала силата на разделбата. Месечината го осветлувала светот околу Неа. Но нејзиниот поглед го барал само Кришна. Една птица се раздвижила на гранката. Водата го продолжила Својот тивок тек. Природата ја придружувала песната. Но не можела да одговори наместо Него.
Најпосле се појавила нејзината сакхија. Радха веднаш погледнала зад неа. Но Кришна не дошол заедно со пријателката. Таа празнина донела ново разочарување. Сепак, сакхијата можела да ги чуе нејзините зборови. Радха ѝ го открила она што ја мачи. Својата надеж и Својот сомнеж. Љубовта што останува и кога е болна. Пријателката повторно станала сведок на чувството. Ноќта веќе не била сосема без слушател.
Песната продолжила низ различни расположенија. Нежноста се менувала со прекор. Надежта се враќала среде немирот. Радха не можела едноставно да го заборави Кришна. Токму Неговата важност го правела чекањето толку силно. Нивните минати средби биле живи во Неа. Но сегашноста останувала недовршена. Џајадева не ја завршува оваа ноќ со лесен одговор. Тој го остава копнежот да го води расказот. Кон утрото и следниот разговор меѓу Нив.
Ова е книжевно прераскажување на седмата глава. Таа ја развива ноќната песна на Радха. Некои описи и поврзувања се замислена разработка. Текстот не е дословен превод на поемата. Замислите на Радха не се прикажани како потврдени случувања. Изворната врска води до соодветната глава. Кришна останува средиште на нејзините мисли. Сакхијата го слуша нејзиниот глас. А месечината ја осветлува долготрајната надеж. Додека ноќта полека се приближува до утрото.