Долгата ноќ најпосле почнала да завршува. Небото над шумата добило бледа утринска боја. Лисјата повторно станале јасни пред очите. Радха го дочекала утрото по долго чекање. Во Неа останале и љубовта и болката. Патеката веќе не била скриена во темнина. Тогаш пред Неа се појавил Кришна. Неговиот лик бил оној што го посакувала цела ноќ. Но неговото доаѓање не ја избришало тагата. Разговорот сè уште требало да се случи.
Кришна ѝ пристапил со зборови на помирување. Неговите споени дланки покажувале молба. Посакувал повторно да ѝ биде близок. Радха го погледнала внимателно. Во Неговиот изглед забележала траги од изминатата ноќ. Тие го продлабочиле нејзиниот сомнеж. Ѝ изгледало дека бил со друга. Затоа Неговите зборови не ѝ донеле утеха. Прашањата од ноќта сега имале слушател. Таа почнала да Му го кажува Својот прекор.
Нејзиниот глас бил полн со чувство. Радха не зборувала како рамнодушен набљудувач. Кришна ѝ бил премногу драг за тоа. Таа ја поминала ноќта очекувајќи Го. Се надевала при секој звук од патеката. Го замислувала во секој дел од градината. Сега сакала Тој да ја разбере таа ноќ. Не само да го види утринскиот предел. Таа ја носела целата разделба во Своите зборови. Не можела веднаш да ја претвори во насмевка.
Во песната Радха го одбива Неговото објаснување. Не сака убави зборови што не ја допираат вистината. Му кажува да оди кај онаа што ја замислува. Кај онаа за која мисли дека ја добила Неговата ноќ. Тоа е остар прекор, а не мирно прашање. Но во неговата сила останува и љубовта. Радха не престанала да се грижи за Него. Токму затоа нејзината повреденост била толку длабока. Сакхијата можела да ја слушне таа двојност. Близината стоела пред нив како недовршена можност.
Радха Го нарекувала со Неговите драги имиња. Мадхава и Кешава биле во нејзината песна. Познатите имиња сега носеле поинаков тон. Тие не биле само поздрав за добредојде. Биле дел од болниот разговор. Кришна стоел пред Неа во утринската светлина. Таа Го гледала, но не наоѓала веднаш мир. Средбата на очите не била и крај на разделбата. Срцето сè уште ја чувствувало изминатата далечина. И барало да биде разбрано.
Поемата ѝ дава силен глас на Радха. Нејзиниот прекор не е скриен зад тивка слика. Таа јасно го кажува Своето незадоволство. Во нејзините зборови се слуша непроспиената ноќ. И довербата што се чувствува повредена. Кришна не е далечна мисла како претходно. Сега Тој е присутен пред Неа. Таа може да Му го упати Својот глас. Но присуството само по себе не е доволно. Близината бара повеќе од пристигнување.
Сакхијата ја следела средбата со внимание. Нејзината пријателка сè уште била вознемирена. Таа го знаела и претходното чекање. Не можела да го смета за заборавено. Утринскиот ветер минувал меѓу лозите. Една гранка ја допрела сенката на сеницата. Во нашата замислена слика сите се задржуваат за миг. Радха да го доврши она што сака да каже. Кришна да го чуе нејзиното чувство. А сакхијата да остане присутна со грижа.
Можеме да ја замислиме и тежината на молкот. Зборовите на Радха остануваат меѓу двајцата. Никој не може лесно да ги повлече. Тие го откриле она што ја боли. Кришна ја прима сериозноста на нејзиниот поглед. Таа сè уште не е подготвена за помирување. Во оваа сцена нема ненадејно решен спор. Нема веднаш вратена радост од ноќта. Има две драги личности пред тежок разговор. Чиј исход допрва ќе се развива во поемата.
Кога утрото станало посветло, болката останала. Радха повторно се свртела кон Своите мисли. Нивната средба донела и ново растојание. Но не ја прекинала нишката на љубовта. Сакхијата наскоро ќе ѝ се обрати повторно. Ќе ја поттикне да размисли за Мадхава. Џајадева ги менува гласовите внимателно. По ноќното чекање доаѓа утрински прекор. Потоа простор добива и советот на пријателката. Расказот продолжува низ тие различни чувства.
Ова е книжевно прераскажување на осмата глава. Таа ја прикажува средбата по ноќта на разделба. Дополнителните описи се замислена разработка. Текстот не е дословен превод на поемата. Изворната глава е достапна преку врската. Во неа Радха не се помирува веднаш. Нејзината повреденост останува важен дел од песната. Кришниното доаѓање го отвора разговорот. Сакхијата ја придружува промената на расположението. А патот кон повторната блискост продолжува понатаму.