По утринскиот прекор Радха останала замислена. Нејзиното срце сè уште го носело разговорот. Кришна повторно бил во нејзините мисли. Но нејзината болка не се разрешила. Се сетила на Неговите зборови. Па повторно на ноќта што ја поминала сама. Љубовта и незадоволството се менувале во Неа. Ниту едно чувство не било едноставно. Сакхијата го забележала нејзиниот немир. Сега дошло време и таа да проговори.
Пријателката ѝ се обратила на Радха. Нејзините зборови биле повеќе од утеха. Таа сакала и да ја поттикне. Во песната ѝ кажува да не го одбива Мадхава. Неговото доаѓање носело можност за нова блискост. Сакхијата ја познавала силата на нејзиниот копнеж. Знаела дека Радха не станала рамнодушна. Токму затоа зборувала толку непосредно. Нејзиниот глас бил дел од нивното блиско пријателство. Советот доаѓал од личност што ја познава.
Ветерот минувал низ цветните гранки. Поемата го спојува неговото движење со Кришниното доаѓање. Нешто во пределот повторно се отворало. Но Радха сè уште била затворена во болката. Сакхијата ѝ го насочувала погледот кон можноста. Дека Мадхава сака да ѝ се приближи. Дека разговорот не мора да остане недовршен. Дека по разделбата може да дојде средба. Тоа бил повик да го почувствува и другиот глас. Без да го заборави сопственото срце.
Пријателката ја потсетувала на Кришнината привлечност. На убавината што на Радха ѝ била толку драга. На погледот што го барала цела ноќ. На музиката што останувала во спомените. Овие слики не биле туѓи за Радха. Тие веќе живееле во Неа. Сакхијата само повторно ги приближувала. Ги ставала покрај тешките мисли. Така во разговорот се јавувале и нежни спомени. Срцето добивало повеќе од една слика пред Себе.
Но советот не бил само опис на убавина. Пријателката зборувала и за оддалечувањето. За тоа како повторното одбивање го продолжува немирот. За желбата што останува и по расправијата. Таа ја поттикнувала Радха да размисли. Дали сака целиот разговор да заврши со прекор? Или во неа сè уште постои желба за средба? Прашањата тука се дел од нашето прераскажување. Тие го развиваат повикот на сакхијата од поемата. Да не го отфрла саканиот Мадхава.
Во поетскиот свет оваа состојба има свое име. Тоа е љубовно негодување што ја придружува разделбата. Неговите нијанси не се сведуваат на обична лутина. Радха го сака Кришна и кога Го прекорува. Ја чувствува далечината и кога Тој доаѓа. Сакхијата зборува во рамките на таа блискост. Нејзиниот совет е еден од гласовите во песната. Радхиниот глас останува исто толку важен. Џајадева ги остава чувствата да се сретнат. Нивната размена го движи расказот понатаму.
Пријателката повторно се навраќала на Мадхава. Како нејзините зборови да имаат сопствен припев. Таа не сакала Радха да остане сама во немирот. Ја поттикнувала да ја погледне можноста за радост. Да не дозволи разговорот само да ја повредува. Да го чуе повикот кон повторната близина. Во нашата замислена сцена нејзиниот глас е искрен. Понекогаш нежен, понекогаш поцврст. Затоа што и таа е длабоко вклучена. Во доброто на својата сакана пријателка.
Радха ја слушала сакхијата. Нејзините чувства не се промениле во еден миг. Сеќавањето на ноќта сè уште било присутно. Но присутна била и желбата за Кришна. Во разговорот можела да ги чуе и двете. Не морала веднаш да најде совршени зборови. Можела прво да ја забележи Сопствената надеж. Онаа што останала и по тешкиот прекор. Сакхијата ѝ правела друштво во тоа размислување. Шумата повторно ги примала нивните два гласа.
Овој разговор е мост кон следните глави. Во нив Кришна повторно ѝ се обраќа на Радха. Потоа поемата постепено ја води кон средбата. Сакхијата не ја заменува Нивната размена. Таа само отвора место таа да продолжи. Радха останува со Својата длабочина на чувство. Кришна останува оној по кого копнее. Меѓу Нив постои и верно пријателство. Тоа ги пренесува зборовите низ разделбата. И ја придружува надежта за помирување.
Ова е книжевно прераскажување на деветтата глава. Во неа сакхијата ѝ се обраќа на Радха. Ја поттикнува да не го одбива Мадхава. Дополнителните разговори се замислена разработка. Текстот не е дословен превод на поемата. Изворната глава може да се отвори преку врската. Сцената е дел од поетскиот тек на Џајадева. Љубовта, негодувањето и копнежот остануваат поврзани. А грижата на сакхијата ја придружува Радха. На патот кон повторната средба со Кришна.