Долга била разделбата на Радха и Кришна. И двајцата го почувствувале копнежот. Сакхијата ги пренела нивните чувства. Но Радха сè уште носела тага. Нејзиното срце не се отворало веднаш. Вечерта се спуштила над Враџа. Месечината го осветлила цветниот пат. Кришна ѝ се приближил на Радха. Неговиот глас бил полн со чувство. Посакал таа повторно да Му прозбори.
Радха го погледнала со сериозен поглед. Се сетила на миговите на осаменост. Не сакала тие чувства да бидат заборавени. Кришна останал пред Неа со трпение. Тој знаел дека зборовите се важни. Но и слушањето било дел од средбата. Го чекал нејзиниот одговор без брзање. Сакхијата стоела во близина. Нејзиното присуство носело утеха. Молкот постепено станувал помек.
Кришна ѝ зборувал со нежност. Ја замолил да го остави гневот. Сакал да ја чуе нејзината мисла. Ја гледал нејзината убавина како месечева светлина. Посакувал близината повторно да ги израдува. Неговите зборови биле молба за помирување. Радха го слушала внимателно. Нејзините чувства биле длабоки. Таа не морала да одговори веднаш. Но патот меѓу нив веќе се отворал.
Пријателката внимателно ја придружувала Радха. Таа ја познавала убавината на нивната љубов. Ги видела и солзите на разделбата. Сега сакала да помогне при средбата. Ја покажала патеката низ цветните лози. Таму Кришна подготвил засолниште. Млади лисја и цветови го украсувале местото. Ветерот нежно ги движел гранките. Јамуна течела недалеку од нив. Месечината ја осветлувала градината.
Радха тргнала по патеката со сакхиите. Нејзините чекори биле тивки. Таа носела спомен за изминатата тага. Но носела и надеж за нова блискост. Пријателките ѝ давале храброст. Песната на птиците се слушала оддалеку. Цветовите се отворале во вечерниот воздух. Секоја гранка изгледала како добредојде. Радха стигнала до цветниот куток. Таму ја очекувал Кришна.
Кога ја видел, Кришна се израдувал. Неговото долго чекање добило одговор. Радха се насмевнала срамежливо. Сакхиите ги оставиле сами во градината. Двајцата седнале блиску еден до друг. Меѓу нив веќе немало далечна патека. Имало простор за споделена тишина. И за зборови кажани со љубов. Кришна ја пречекал со почит. Радха го почувствувала Неговото внимание.
„Драго ми е што си тука“, ѝ рекол Тој. Радха го погледнала и се насмевнала. Нејзината насмевка не ја бришела минатата тага. Таа покажувала дека повторната блискост е можна. Кришна ѝ подал цветна гирланда. Таа го примила нежниот дар. Мирисот на цветовите се измешал со ветерот. Над нив блескале малите ѕвезди. Покрај нив Јамуна продолжила да тече. Тие го споделиле мирот на средбата.
Во песната Радха и Кришна се соединети. Кришна ѝ служи на својата сакана. Нивната нежност станува радосен завршеток. Џајадева ги опишува и цвеќињата и украсите. Зборовите ја слават нивната блискост. Разделбата му дала длабочина на враќањето. Копнежот не исчезнал без трага. Тој станал дел од споменот на средбата. Сакхиите ја подготвиле патеката. А Радха и Кришна ја исполнуваат со љубов.
Можеме да ги замислиме како разговараат. Тивко ги оставаат тешките зборови зад себе. Но вниманието останува меѓу нив. Секоја насмевка носи нова доверба. Цветната градина им подарува засолниште. Месечевата светлина паѓа врз лисјата. Реката ги чува звуците на ноќта. Пријателките се радуваат оддалеку. Не мораат да ја прекинат тишината. Радоста сама го исполнува просторот.
Ова е книжевно прераскажување инспирирано од поемата. Главите десет до дванаесет го водат помирувањето. Дополнителните разговори се замислена разработка. Изворната глава е достапна преку врската. Песната завршува со блискоста на Радха и Кришна. Нивните чувства добиваат простор и глас. Пријателството ги поврзува низ разделбата. Трпението го отвора патот кон средбата. А убавината на Враџа ги придружува. Како тивка песна на љубов и преданост.