Пролетта пристигнала во шумите на Враџа. Мекиот ветер ги раздвижил цветните гранки. Јасминот го исполнил воздухот со мирис. Пчелите кружеле околу свежите цветови. Кукавицата запеала од зелените дрвја. Покрај Јамуна патеките се осветлиле. Сакхиите го почувствувале доаѓањето на сезоната. Нивните песни се споиле со птиците. Во таа убавина се појавил Кришна. Неговата насмевка ја разбудила нивната радост.
Кришна ја подигнал флејтата кон усните. Тивка мелодија се разлеала меѓу дрвјата. Потоа нејзините ноти станале поразиграни. Гопиите се собрале да ја слушаат. Една го следела ритамот со дланките. Друга одговорила со нежна песна. Некои заиграле околу расцветаните лози. Нивните стапки се движеле како стихови. Кришна ја споделувал радоста со секоја. Целата шума се исполнила со музика.
И Радха била меѓу пријателките. Таа го видела Кришна опкружен со гопиите. Неговата убавина го привлекла нејзиниот поглед. Пауновото перо блескало во неговата коса. Жолтата облека се движела на ветерот. Гирландата од цвеќе почивала на неговите гради. Мелодијата ѝ била особено драга. Но во неа се јавила и тага. Кришна весело се радувал со другите. Радха посакала миг само за Него и Неа.
Таа тивко се оддалечила од кругот. Една сакхија забележала дека Радха заминува. Без да ја задржи, тргнала по неа. Двете стигнале до засолнет цветен куток. Над нив пчелите уште потпевнувале. Оддалеку допирале звуците на флејтата. Радха седнала под густите лози. Пријателката останала близу до неа. Не прашала веднаш за причината. Прво ѝ подарила мир и внимание.
По некое време Радха проговорила. Му се восхитувала на шармот на Кришна. Се сетила на Неговата игрива насмевка. Се сетила на музиката што ја сака. Но ја болело што се чувствува оддалечена. Нејзините зборови носеле и љубов и копнеж. „И кога сум тажна“, ѝ рекла на сакхијата, „моето срце повторно мисли на Него.“ Пријателката внимателно ги слушала зборовите. Ја разбрала нивната нежна противречност.
Радха го опишала звукот на флејтата. Тој како да ги повикувал сите гранки. Ја опишала и Неговата темна коса. Во неа пауновото перо се нишало. Се сетила на Неговиот поглед кон пријателките. И на шегите со кои ги радувал. Секоја слика станувала сè пожива. Додека зборувала, нејзиниот глас омекнал. Тагата не ја избришала убавината на споменот. Убавината не ја сокрила нејзината болка.
Сакхијата не се обидела да пресуди. Знаела колку се длабоки чувствата на Радха. Тивко ѝ подала цвет од лозата. Радха го примила меѓу прстите. За миг двете останале во молк. Птиците продолжиле да пеат над нив. Песната на шумата не барала одговор. Радха можела да почувствува што носи во себе. А пријателката можела едноставно да биде тука. Така довербата станала нивно засолниште.
Во цветната шума Кришна продолжил да свири. Во Неговата песна живеела пролетната радост. Но Радха сега била на друго место. Нејзиното отсуство ќе го промени расказот. Растојанието ќе ја открие силата на копнежот. И Кришна ќе ја побара својата Радха. Така песната нема да запре со танцот. Таа ќе продолжи низ разделба и надеж. Сакхијата ќе стане глас меѓу нив. А споменот ќе го чува патот до средбата.
Џајадева ги заплетува чувствата во стихови. Пролетта станува огледало на љубовта. Цветовите и птиците не се само украс. Тие ја следат музиката на срцето. Радоста и тагата се слушаат една покрај друга. Радха не мора веднаш да ги разреши. Таа му ја доверува болката на пријателот. Во нежниот разговор останува и почитта. А флејтата продолжува низ лисјата. Нејзиниот звук ги поврзува двата кутка на шумата.
Ова е книжевно прераскажување инспирирано од поемата. Првите две глави ги поставуваат овие чувства. Дополнителните разговори се замислена разработка. Делото може да се прочита преку изворната врска. Додека пролетта цвета покрај Јамуна, Радха и Кришна остануваат во сржта на песната. Сакхијата внимателно го чува нивниот копнеж. Следниот чекор ќе биде барањето на Кришна. Во него ќе ја слушнеме и Неговата тага. А патот кон повторната средба ќе продолжи.