По радосните песни настапила тишина. Кришна забележал дека Радха ја нема. Погледнал околу кругот на пријателките. Не ја пронашол меѓу расцветаните лози. Нејзиното отсуство го допрело длабоко. Се сетил како таа си заминала. Тогаш не ја запрел ниту ја утешил. Сега посакал да го разбере нејзиното срце. Ја оставил веселата дружба зад себе. И тргнал низ шумата да ја побара.
Ја минал патеката крај дрвјата тамала. Го слушнал ветерот меѓу нивните лисја. Го погледнал секое цветно засолниште. Но никаде не ја видел Радха. Се приближил до брегот на Јамуна. Реката тивко минувала покрај тревата. На водата трепереле отсјаи од небото. Кришна застанал и погледнал наоколу. Секој познат агол будел спомен за Неа. Но споменот не можел да го замени присуството.
Во срцето Му дошло каење. Ја видел Радха кога се оддалечила. Нејзината тага не ја разбрал навреме. Не нашол збор со кој би ја задржал. „Зошто не ѝ пристапив понежно?“, размислувал Тој. „Зошто не ја прашав што чувствува?“ Тие прашања го следеле по патеката. Никој друг не можел да одговори за Него. Тој сакал повторно да ја види. И овојпат навистина да ја сослуша.
Кришна седнал во сенката на една градина. Над Него се наведнувале цветни гранки. Пролетниот мирис останал ист како претходно. Но Неговото срце го примало поинаку. Она што Му носело радост пред миг, сега Го потсетувало на отсутната Радха. Птиците пееле од далечната шума. Секој звук Го поттикнувал да се заврти. Можеби таа се враќа по патеката. Но пред Него биле само лисјата и светлината.
Во мислите Му се појавила Радха. Се сетил на нејзината насмевка. На нејзиниот поглед полн со чувство. На нежноста на зборовите што ги споделиле. Спомените биле драги и болни истовремено. Кришна не сакал да ја обвини за заминувањето. Почнал да ја согледува својата невнимателност. Сожалувањето не ја менувало минатата постапка. Но можело да го отвори патот за разговор. Тој се надевал дека ќе добие таква можност.
„Каде ли е сега Радха?“, се прашувал. „Кој ја слуша нејзината тага?“ Посакал покрај Неа да има пријателка. Некој што ќе ја разбере без осуда. Не сакал да ја присилува да се врати. Сакал да знае дали е добро. Тој останал во градината покрај реката. Времето минувало меѓу светлина и сенка. Неговата флејта почивала во Неговите раце. Сега и тишината имала своја песна.
Погледнал повторно кон патеката. Ветерот донел мирис на свежи цветови. Една лоза се раздвижила покрај Него. За миг помислил дека Радха доаѓа. Потоа видел само нежно поместени лисја. Надежта повторно се вратила во копнеж. Сепак, Кришна не престанал да чека. Ја носел Радха во Своето срце. И сакал зборовите да Му бидат искрени. Кога ќе дојде време повторно да зборуваат.
Далеку од Него и Радха чувствувала разделба. Нејзината сакхија била покрај неа. Пријателката знаела за тагата на Радха. Наскоро ќе го види и Кришниниот копнеж. Меѓу двата цветни кутка постоела патека. По неа таа можела да пренесе порака. Но секој разговор барал трпение. Чувствата не се менуваат по наредба. Кришна останал подготвен да слуша. И пријателството подготвило мост меѓу нив.
Во поемата Кришна ја бара Радха. Тој жали што не ја задржал кога заминала. Песната го покажува и Неговиот копнеж. Неговата тага одговара на нејзината. Шумата покрај Јамуна станува место на сеќавање. Цветовите остануваат прекрасни како и порано. Но разделбата им дава поинаква боја. На срцето му недостига саканата личност. Токму во таа тишина се раѓа надеж. А искреното каење го подготвува следниот збор.
Ова е литературно прераскажување на третата глава. Некои прашања и детали се замислена разработка. Изворната поема е поврзана под приказната. Кришна чека крај реката со сеќавањето на Радха. Неговиот копнеж не ја поништува нејзината болка. Двете чувства имаат место во расказот. Пријателката наскоро ќе донесе вести. Нејзината грижа ќе ги приближи срцата. А Јамуна ќе продолжи тивко да тече. Додека патот кон средбата останува отворен.