Радха седела во цветното засолниште. Нејзината сакхија ја видела нејзината тага. Разделбата ја направила шумата поинаква. Дури и месечината ѝ изгледала далечна. Ветрот го носел мирисот на цвеќето. Но Радха мислела на отсутниот Кришна. Пријателката останала покрај Неа. Ги слушала зборовите и молкот. Посакала да помогне со нежност. Затоа тргнала да го побара Кришна.
Го пронашла покрај брегот на Јамуна. Тој седел во сенка на една лоза. Неговиот поглед бил вперен кон патеката. Во срцето ја носел Радха. Сакхијата се приближила тивко. Кришна ја препознал пријателката на Радха. Во нејзиното доаѓање видел надеж. Но пред да постави прашање, таа започнала да Му зборува. Ја опишала тагата на својата сакана пријателка.
„Радха многу мисли на Тебе“, рекла сакхијата. „Разделбата ѝ ја одзема утехата.“ Она што порано носело свежина, сега ја потсетувало на Неговото отсуство. Месечевата светлина ја правела немирна. И мирисот на ветерот го будел копнежот. Пријателката не ја сокрила нејзината болка. Ниту ја претставила како мала работа. Нејзините зборови дошле од грижа. Кришна ја слушал внимателно.
Секој збор Му го приближил срцето на Радха. Тој ја знаел и сопствената тага. Но сега ја слушал и нејзината. Не посакал сакхијата да избере страна. Таа стоела таму од љубов кон двајцата. Нејзината искреност била подарок. Кришна ја замолил повторно да оди кај Радха. Тој ќе остане во градината крај реката. Нека ѝ каже дека Тој ја очекува. И нека ја покани да дојде ако посака.
Пријателката тргнала по шумската патека. Вечерниот воздух ја придружувал. Лисјата ја допирале светлината на месечината. Секој чекор ја носел поблиску до Радха. Таа размислувала како да ја пренесе пораката. Не сакала да ја притисне пријателката. Ниту да ја намали нејзината тага. Ќе ѝ каже што видела кај Кришна. И ќе ѝ остави простор сама да одлучи. Со таква намера стигнала до цветниот куток.
Радха ја погледнала кога се вратила. Сакхијата седнала покрај Неа. „Го видов Кришна покрај Јамуна“, рекла. „И Тој копнее по Тебе.“ Таа раскажала како Тој чека во шумата. Како Го боли растојанието меѓу нив. Како нејзиното име Му е драго. И како посакува повторно да ја види. Потоа ја пренела Неговата покана. Радха ги слушала нејзините зборови.
Мирисот на цветови го исполнувал воздухот. Над нив зуеле пчели. Сакхијата знаела дека дури и тие звуци можат да го разбудат копнежот на Кришна. Таа ѝ го опишала Неговото чекање. Ја опишала и шумата во која престојувал. Радха почувствувала и нежност и двоумење. Нејзината тага не исчезнала веднаш. Но знаела дека не е заборавена. Пријателката останала покрај Неа.
„Слушни го своето срце“, нежно ѝ рекла. „Јас ќе бидам тука со Тебе.“ Радха погледнала кон далечната патека. Таа водела низ дрвјата кон Јамуна. На другиот крај чекал Кришна. Меѓу нив биле и спомените и болката. Но сега имало и пренесена порака. Нејзините зборови отвориле можност. Средбата сè уште не била завршена. Сè уште имало место за искрен разговор.
Во поемата сакхијата оди меѓу нив. На Кришна Му ја опишува тагата на Радха. Потоа се враќа со Неговата покана. Таа сведочи за копнежот на двајцата. Нејзината улога е полна со внимание. Песната ги спојува одделните гласови. Месечината и ветерот ја следат по патот. Реката останува место на чекање. Пријателството станува нежна врска. И надежта повторно се буди во градината.
Ова е книжевно прераскажување на четвртата и петтата глава. Дополнителните зборови се замислена разработка. Изворот може да се прочита преку врската. Радха продолжува да ги носи Своите чувства. Кришна продолжува да ја очекува. Сакхијата ја почитува љубовта на двајцата. Нејзината порака не го завршува разговорот. Таа го отвора патот кон него. Во тишината се слуша Јамуна. А патеката останува осветлена од месечината.