Кришна седел во сеница на брегот на Јамуна. Без Радха, неговото срце го мачел копнеж. Во поемата му се обраќа на Ананга, богот на љубовта.
Го моли да не го смета за Шива. На неговите гради има венец од лотосови стебленца. Тоа не е змијата што ја носи Шива.
Околу неговиот врат има ред сини лотосови ливчиња. Нивната боја не е синилото од отров. Неговото тело е посипано со сандалов прав, а не со пепел.
Кришна го моли Ананга да не ја подига цветната стрела. Го замолува да не го затега лакот. Какво јунаштво има во удар врз оној што веќе е совладан?
Радхините погледи веќе го раниле неговото срце. Нејзините веѓи и погледи во стихот стануваат лак и стрели. Ова е поетска слика на копнежот, а не расказ за вистинска битка.