Радха ѝ се обратила на сакхијата. Ако Кришна ја изневерил средбата и не дошол, зошто пријателката да тагува поради тоа? Тој слободно се радувал со многу сакани, рекла Радха. Во тоа сакхијата немала вина. Срцето на Радха и понатаму го привлекувале Неговите доблести. Ѝ се чинело дека ќе се распука од копнеж и само ќе тргне кон саканиот.
Во песната Радха мисли на жената што ја дели радоста со Ванамали, Оној што носи шумски венец. Неа лежајот од нежни лисја не ја гори, зашто до неа се очите на Хари, живи како сини лотоси на ветерот. Со Неговото лице убаво како отворен лотос, срцето на таа жена не се распукува од стрелите на љубовта. Неговите зборови се нежни и слатки како нектар. Ветерот од Малаја не ја гори жената што ги слуша. Рацете и стапалата на Кришна се убави како лотоси што растат на земја. Крај Него, месечевите зраци не ја тераат таа жена да се превртува од немир.
Кришна е убав како насобрани дождовни облаци. Срцето на онаа што е со Него не се кине од долгата разделба. Чистата Негова облека сјае како злато на пробен камен. Таа жена не воздивнува поради смеата на придружничките. Во песната Тој е најубавиот и најмилостивиот млад човек во сите светови. Онаа што е крај Него не ја носи болката што ја чувствува Радха. Џајадева посакува со овие зборови и самиот Хари да влезе во срцето на слушателот.
Радха му се обратила на сандаловиот ветер, кој го радува богот на љубовта. Го замолила да биде благ и да го остави својот инает. Го нарекла животен здив на светот. Нека ѝ го донесе Мадхава пред очите барем за миг, па потоа, рекла, нека ѝ го однесе здивот. Мислата на Кришна со другите гопии ја измачувала како непријател, студениот ветер како оган, а месечевите зраци како отров. Нејзиното срце одново се вртело кон Кришна. Џајадева го опишува копнежот како незауздана сила што ги обзема девојките со очи како сини лотоси. Радха рекла дека нема да се врати дома. Во својата мака го повикала ветерот од Малаја да ѝ ја засили болката, а богот со петте стрели да ѝ го однесе здивот. Ја нарекла Јамуна сестра на Јама. Ја замолила реката да ја попрска со своите бранови, за да се стивне жештината во нејзиното тело.
Во завршниот благослов Џајадева покажува една утринска глетка. Ачјута е во темносината наметка на Радха, а таа е обвиена со Неговата жолта свила. Сакхиите се насмеале кога ги здогледале. Кришна срамежливо ја погледнал Радха од страна, со блага насмевка. Со таа утринска насмевка, Џајадева посакува синот на Нанда да му донесе радост на целиот свет.
