Небото натежнало од густи облаци, а земјата во шумата потемнела под тамаловите дрвја. Нанда ѝ се обратил на Радха. Ноќе Кришна се плаши, ѝ рекол, па ја замолил таа самата да Го придружи до дома. По зборовите на Нанда, Радха и Мадхава тргнале заедно. По патот крај Јамуна минувале покрај дрвја и шумски скривалишта. Токму таму Џајадева ги сместува нивните мигови насамо и ги слави лилите на Радха и Мадхава крај реката.
Потоа Џајадева се претставува како поет чие срце го осветлила божицата на говорот. Се нарекува прв меѓу пејачите кај стапалата на Падмавати. Во поемата ги вплетува расказите за љубовните лили на Шри Васудева. Тој го повикува да слуша секој што наоѓа радост во сеќавањето на Хари и сака да ја запознае убавината на Неговите лили. На таквиот слушател му ги нуди своите слатки, нежни и убаво обликувани стихови.
Во воведот им оддава место и на други поети. Умапатидхара му дава раскош на зборот, а Шарана е достоен за пофалба затоа што брзо составува тешки стихови. За Ачарја Говардхана вели дека нема прочуен соперник во поезијата за љубовта. Дхоји го нарекува цар меѓу поетите, со дар да го запомни она што го слуша. Самиот Џајадева се истакнува со умеењето да им даде јасен ред и склад на зборовите.
