Кришна ѝ се обраќа на Радха во мислите. Нејзината веѓа е како лак, а погледот крај окото како стрела положена на него, способна да рани длабоко. Густата, темна коса што ѝ се витка е уште едно оружје на богот на љубовта. Усните ѝ се црвени како плодот бимба и можат да Го маѓепсаат. Се чуди како и складната заобленост на нејзините гради си поигрува со Неговиот животен здив.
Сè уште ја чувствува нежноста на допирот на Радха и ги памети живите, топли движења на нејзините очи. Во мислите Му останал мирисот на нејзиното лице, нежно како лотос. Ги памети и нејзините вешто избрани зборови, слатки како нектар. Се сеќава и на сладоста на усните црвени како бимба. Мислата Му е толку сосредоточена на Радха што сè уште ги доживува тие мигови. Тогаш се прашува како болката на разделбата може да расте кога таа е толку присутна во Неговите мисли.
Во завршниот стих Мадхусудана ја навалува главата додека свири. Од движењето Му затреперуваат украсите. Безбројните гопии се сосредоточени на тоновите што излегуваат од флејтата. Затоа не ги забележуваат Неговите погледи крај окото кон Радха. Погледите Му се задржуваат на нејзиното мило лице, светло како месечина и слатко како нектар. Џајадева посакува тие погледи да им донесат добрина на слушателите.
