Радха зборувала со сакхијата за Кришна. Во песната се вратила кон една поранешна средба. Ноќе влегла во осамената шумска сеница.
Кришна веќе бил таму, скриен. Радха вознемирено погледнала на сите страни. Тој ѝ се појавил со насмевка.
При таа прва средба, Радха била срамежлива. Кришна ја охрабрил со нежни зборови. Таа му одговорила тивко, со слатка насмевка.
Се сетила на нивната прегратка и на постелата од млади лисја. Во споменот одѕвонувале нејзините алки околу глуждовите. Цветовите ѝ се разлабавиле во косата.
Сега повторно ѝ се обратила на пријателката. Ја замолила да ја соедини со дарежливиот Кешава. Споменот на близината го придружувал нејзиниот копнеж за нова средба.