Истоштен, Калија разбрал дека нема каде да побара помош и во Кришна Го препознал Нарајана, своето засолниште. Сопругите на змијата дотогаш ја гледале неговата оддалеченост од Кришна. Дури кога го виделе првиот никулец на посветеност во него, се упатиле кон Кришна во негово име. Некои донеле сосема мали деца, а други положиле пред Него и јајца. Потоа се поклониле. Кришна се насмевнал, со желба да ги утеши оние што Му се обратиле.
Нагините ја признале гордоста на својот сопруг. Кришна ја знае природата на секого, Му рекле, и има милост како океан. Тие Му се предале и се препуштиле на Неговата одлука за оној со кого се поврзани како сопруги. Го виделе и она што се случило со водата. Пред нивните очи езерото го загубило отровот штом Кришна го допрел. Обична казна му е потребна на оној што нема сила со самото присуство да ја смири злобата, Му рекле.
Се запрашале зошто и самите на почетокот го разбрале допирот како казна. Ако намерата била Калија само да биде казнет, можел да биде казнет и со други средства. Каква заслуга воопшто може да донесе допир на такви лотосови стапала? Како можел Калија дури и тој допир да го гледа како приближување на смртта? Молбата им завршила со прибежиште кај Кришна, кој со сопствените стапала ја обележал главата на оној што заслужил да ја изгуби.
