Додека возрасните биле зафатени со празникот, опасноста се сокрила во самата кола. Раскажувачот вели дека детето огладнело и ја побарало мајка си. Со нежната нога ја допрело колата, а таа се кренала и се превртела. Во стихот што Јива му го припишува на Арџуна, тешката кола се распрснала од допирот на едно мало стапало.
Луѓето го чуле тресокот и притрчале, прашувајќи се што се случило. Јашода го грабнала детето, а другите ја придржале кога почнала да се тресе. Штом го виделе Нанда, му направиле пат. Тој го зел детето од мајка му и го прегледал внимателно.
Кога возрасните ги прашале децата што биле крај колата, тие покажале кон Кришна. Лохала, пелтечејќи од возбуда, кажал дека колата полетала штом Кришна ја кренал ногата и ја допрел. Некои се насмеале, а други се сетиле на Путана и се запрашале дали и ова е чудо. Нанда повикал на нови благослови и му го вратил детето на Јашода, која го положила внатре. Кога Мадхукантха прашал како дете би ја кренало колата, Снигдхакантха одговорил дека во лилата Јогамаја овозможува и она што изгледа невозможно.
