Нанда им кажал на браќата дека двете момчиња треба да бидат во ист дом. И двете мајки посакувале да се грижат за нив, а домашните работи го отежнувале тоа кога биле одделени. Се советувале со познавачите на обредите и, штом нашле поволен миг, ги донеле двете деца едно пред друго со свирка, песна и благослови.
Кога се здогледале, момчињата долго не го тргнале погледот едно од друго. Останале неподвижни, а солзите ја покажале нежноста што ја почувствувале. Во стихот на Јива, светлиот и темниот сјај на браќата се сретнале како светлината и сенката на месечината. Поттикнати од таа глетка, и другите семејства ги донеле своите новородени деца за благослов.
Поетот вели дека овде го следи редот на случките, а Шука во „Бхагаватам“ понекогаш ја следи љубовта што му го води расказот. Кога се приближиле стоте дена на помалиот, а кај постариот тој ден бил уште поблиску, момчињата веќе ги препознавале мајките, татковците и некои од домашните. Нивната убавина се ширела низ населбата како бранови од нектар.
