Враџа напредувала под Нанда, но на неговите луѓе им тежело што тој и Јашода немаат дете. Кога Снигдхакантха прашал зошто блиските не се погрижиле за потребните обреди, Мадхукантха кажал дека обредите биле извршени. Потоа го пренел разговорот што Нанда и Јашода го воделе насамо. Нанда не знаел како да ја искаже желбата за син со таква убавина каква што веќе му се јавувала во мислите.
На нејзиното прашање Нанда опишал темно момче со долги, живи очи кое го гледал како си игра во нејзиниот скут. Не знаел дали е сон, будна глетка или нешто друго. Јашода признала дека и неа ја посетувала истата глетка и дека од срам дотогаш молчела. Предложила да ја смируваат желбата што им изгледала неостварлива.
Нанда и самиот размислувал така, но сè одново наоѓал засолниште кај Нарајана. Ако Тој можел да им даде да видат нешто што никогаш не го чуле ниту виделе, можеби можел и да го оствари. Јашода предложила да му служат со заветот на двадаши. На Нанда веќе му дошла истата мисла. Решиле да почнат истиот ден, а разговорот го надгласале небесни тапани.
Додека Мадхукантха ја раскажувал случката, Нанда ја препознал својата некогашна грижа и му подарил накит. Јашода му испратила ѓердан со син скапоцен камен. Снигдхакантха со нетрпение прашал што се случило потоа.
