До денот кога Кришна го смирил Калија, уште немале таква прилика да Го видат. Штом другите жители на Враџа потрчале кон Јамуна, запрел и надзорот што дотогаш ги чувал дома. Радха и другарките тргнале со сите. Раскажувачот го поврзува со нивното доаѓање долгото чекање пред Кришна да го совлада Калија. Оддалеку навистина Го виделе како танцува врз змијските глави. Биле млади, околу нив имало многу луѓе и сите тагувале. Она што го чувствувале се покажало само како длабока љубов.
Кога Кришна излегол од езерото, Радха и оние крај Неа паднале штом Го здогледале. Не забележувале ништо околу себе, а сепак Неговиот лик им бил жив во срцето. Поетот прашува како да се нарече состојба што не била ни обична несвестица ни будност. Кришна однатре бил потресен штом дознал за нив. Се прибрал со трпение, чекајќи попогоден миг.
Во зори ги качиле на коли и ги одвеле дома во Враџа. Блиските долго се грижеле за нив додека да се повратат. Кришна дознал од други во каква состојба се. Загрижен, запеал тивко и нежно на флејтата, како да им дава нектар. Тогаш повторно станале свесни за сè околу нив. Кога семејствата разбрале колку моќно дејствува врз нив слаткиот звук, уште повнимателно ги чувале. Ретко им се укажувала прилика пак да Го видат.
