Кога се исполнила шестата година на Кришна, другарките биле малку помлади од Него. Почетокот на новата возраст почнал да се покажува кај сите, како да се натпреваруваат во тоа кој прв ќе ја доживее промената. Поетот ги забележува полнотата на Кришниното лице, темните кадрици, живиот поглед со руменило крај очите и рацете што зајакнувале. Некој што ги разбирал скриените чувства се пошегувал. Надворешно Кришна ја носи темносината убавина, а во срцето ги чува светлоликите девојки. Можеби затоа Неговите очи стануваат румени и одат кон ушите, како да сакаат да им шепнат нешто. И во погледите и лицата на девојките, вели поетот, можело да се насети она што се обидувале да го сочуваат во срцата.
Некој ѝ се обратил на Радха. Бхадра, Падма, Дхаништха, Палика, Шјамала и Чандравали блескаат секоја со својата убавина, рекол. Радха, пак, со сјајот што го надминува златото прави целата околина да ја насети чудесната темносина светлина. Другиот глас ја споредил со земја во која влегол нов темен облак. Дали тој облак би бил толку жив во Нејзиното срце, прашал, ако очите не ѝ се полнат со солзи, а кожата не ѝ се наежува?
Девојките се прашувале што всушност се сменило. Иста е шумата кај Јамуна, исти се тамалите, и исто е нашето срце. Поетот го споредува новиот сјај со месечината во првите свежи ноќи на есента. Од сите ползавци, вели, најпрво се расцветува небесниот. Така, штом новата возраст ѝ заблескала на Радха, другите веднаш ја забележале разликата. Луѓето велеле дека пред Нејзината убавина дури и месечината, бимба-плодот и ползавецот со сјај како злато ги губат своите споредби. А љубовта кон Кришна, која отсекогаш била тука, станувала сè подлабок копнеж.
