Како што ползавецот расте кон дрвото на кое ќе се потпре, така мислите на девојките сè повеќе оделе кон Кришна. Понекогаш помислувале колку би биле среќни да Му се приближат. Веднаш се прашувале како им дошла таква мисла и дали таа се согласува со она што го научиле за должноста. Нивната наклонетост се покажувала дури и кога не можеле ни да Го видат ни да слушнат за Него. Луѓето не разбирале зошто се однесуваат како да се длабоко занесени. На Радха ѝ течеле солзи, се тресела, па одненадеж останувала неподвижна. Дури и кога ќе ѝ се обрателе, не можела да одговори. Другарките се загрижувале гледајќи ја.
Убавината на Хари ѝ изгледала широка како океан од нектар, а Неговата слава како месечева светлина. Сепак чувствувала како токму Тој ѝ го разгорува срцето, и се прашувала каква ненадејна промена ја довела до таа состојба. Раскажувачот се навраќа и на она што Кришна го чувствувал по смирувањето на Калија. Мислел на угледот на татко Си и на мудроста на мајка Си. Не разбирал како срцето Му станало толку меко кон Радха и другарките. Самиот знаел што чувствува кон нив, но не можел со тоа да го смени она што луѓето околу нив го мислеле или зборувале.
Кога другарите ќе ги спомнеле девојките од Враџа, Кришна понекогаш зборувал таму каде што обично би молчел, а молчел кога очекувале збор. Ќе се насмеел во сериозен миг, а на шега ќе одговорел остро. Сепак, промената на лицето ја гледале оние што добро Го познавале. Веста за привидните свадби ја примил со ведар изглед, но ним им личел на зрел пилу-плод, со вкус што однатре е поинаков од надворешниот. Во домовите сè уште разговарале тивко. Постарите ја препознале длабоката врзаност на девојките за Кришна и внимавале како и кога ќе им ја кажат веста.
