Кришна тргнал назад кон Враџа со постариот брат и со пријателите, со кравите пред нив. На флејтата создал мек звук. Другарите ги пееле Неговите дела додека синот на Нанда, со широко отворени очи како цветни ливчиња, влегувал во селото со Баларама.
Прав од кравите Му се задржал во кадриците. Во нив бил врзан венецот, а меѓу него и косата се гледало пауново перо. Со бистрата глетка на Неговите очи, благата насмевка и радосниот звук на флејтата, гопиите се собрале околу Него, жедни да Го видат. Гласовите на другарите уште се слушале зад Него.
Додека го раскажувал тоа, Снигдхакантха во мислите пак ги видел младите гопии, нивните движења на веѓите кога ќе Му го виделе месечевото лице и љубовта под тие движења, длабока како океан. Срцето толку му се исполнило што сетилата му се стишале и солзи му го пресекле гласот. Долго седел како вкочанет. Нанда и останатите ја разбрале причината и загрижено се обидувале да го утешат.
