Кога ништо не можело да го врати Снигдхакантха во разговорот, Мадхукантха ги утешил оние што се обидувале да му помогнат. Запеал како мајчината љубов ги пречекува Хари и Баларама на првиот праг на ноќта. Во песната се редат водата и светилката што ги движела над нив за добредојде, бришењето и гледањето на нивните лица, триењето и капењето, облекувањето и ставањето на благословениот белег.
Песната продолжува со јадењето во кое ги собрала различните вкусови и со водата што мирисала при пиењето. Доаѓа мирисот на агару, па листот тамбула и пријатниот разговор. Потоа мајката дозволува да им ја подготват постелата, двајцата легнуваат, а близината на милите другари и внимателната служба ја зголемуваат радоста.
Снигдхакантха ја познавал песната. Штом слатката мелодија му дошла до увото, се освестил како човек што ќе си го чуе името во длабок сон. Уште со солзи во гласот, му се обратил на Нанда. Твојот син е немилосрден, се пожалил со љубов. Со Своите слободни игри знае човек како мене, веќе занесен, да го занесе уште повеќе.
