Истата ноќ Кришна лежел во просторијата отворена кон месечината. Погледите од попладнето веќе не им давале сон на гопиите. И Нему Му било немирно. За да го изрази и да го преброди својот немир, почнал да ја пробува новата флејта што Му ја дал Шива. Во ноќта засвирел во рагата Кедара. Раскажувачот вели дека таа мелодија станала нива во која никнало семето на копнежот на гопиите.
Во говорот на луѓето од Матхура, објаснува поетот, со еден близок облик се обраќаат со „ти“. Речиси во секој дел од песната на флејтата можело да се слушне такво обраќање. Кришна истовремено мислел на секоја драга пријателка, а секоја посебно слушнала повик до себе и од возбуда изгубила присебност. Другарките насетиле и што било упатено кон Радха. Радха, која ја слушала песната како упатена до неа, во тој миг веќе не била свесна ни за себе.
Мадхукантха завршил со збор до Радха. Таа со голем труд Го нашла својот Возљубен, ѝ рекол. И Тој без неа никаде не нашол среќа. Иако само накратко им раскажал, слушателите долго молчеле, како долго време да минало во еден миг. Потоа сите се вратиле во своите домови. Тука завршува деветнаесеттото поглавје, за смирувањето на Индра и за прифаќањето на власта над кравите од Оној што го држел ридот.
