Нанда знаел дека Кришна длабоко во себе ја сака мајка Си. За да го покаже тоа, малку ја подигнал раката и Го прашал дали сака да ја удри. Кришна веднаш му ја задржал раката. Нанда со насмевка Го прашал што ќе прави ако мајка Му остане така. Тогаш Кришна со солзи прашал каде е Неговата мајка и побарал да Го однесат кај неа. Му се приближил на скутот на Рохини. Таа, пресреќна, Го однела внатре.
Кришна ја прегрнал мајка Си околу вратот и со радост и со плач. Јашода ја спуштила брадата врз Неговата глава. Од нејзиното плачење заплакале и блиските околу неа. Откако жените ја утешиле, таа се смирила, Го надоила синот и повторно јадела во друштво на блиските, додека и Баларама бил со нив.
Потоа Јашода од срам три дена не се појавила пред Нанда. На следниот ден малиот Гопала по татковиот збор ја зел за крајот на облеката и ја повел. Жените од Враџа тогаш на шега го викале Дамодара. Снигдхакантха се повикува на Шукадева кога ја слави милоста што ја добила Јашода, милост каква што не добиле ни Брахма, ни Шива, ни Лакшми.
Баларама го прашал братот дали се сеќава дека ќе живеат во Брихадвана. Кришна со насмевка одговорил дека се сеќава и дека таму ќе си играат. Раскажувачот му рекол на Нанда дека таков син му се родил, што и од две дрвја направил Свои предани служители. На крајот сите се прибрале дома како самите да ја доживеале лилата што ја слушнале.
