Во Голока и дрвјата што изгледаат обично можат да исполнуваат желби. Некои меѓу нив сепак ги задржуваат посебните белези на дрвјата калпа-тару. Околу нив куќите блескаат како огледала. Земјата како да ја прима и ја враќа нивната светлина, а и растенијата што никнуваат од неа го носат тој сјај.
Шумата има необични дрвја, срни и птици. Нивните облици и видови се поинакви од сè што може да се запознае со обично гледање и слушање. Дури и жителите на тој предел се чудат кога ги забележуваат.
И водата има вкус на нектар. Обичниот разговор е сладок за слухот како песна, а чекорот има грациозност на танц. Јива си замислува колкава радост тогаш носат самото пеење и танцување. Флејтата ја објавува Кришнината радост и му е блиска како сакхија што секогаш му е при рака.
Сакхиите пеат за љубовта на своите дружини и се сеќаваат на зборовите и чувствата од првите средби. Нивните гласови звучат како сладок птичји повик. Песната е толку нежна што, според поетот, ги трогнува и дрвјата. Колку повеќе тогаш ќе ги трогне оние чиј копнеж го пее?
Мирисот и вкусот на цвеќињата и плодовите имаат посебно значење во описот на Јива. Тој наведува сведоштво во кое во вечниот предел се вкусува самата суштина, без кората и тврдите делови што тука обично би ги отстраниле. Кога лилата се појавува на Земјата со облици што ги препознаваме, Јива во тоа го гледа дејството на Кришнината моќ што ја открива лилата.
Слаткиот звук на флејтата и ритамот на копитата го придружуваат изобилието на кравите сурабхи. Во сликата на поетот потоците млеко го полнат просторот околу Голока како море. Таму родителите, браќата и сакхиите ги задржуваат возраста и обликот што му прилегаат на нивното друштво со Кришна.
Среде Голока блеска лотосот Гокула, со безброј ливчиња. Поетот го слуша неговото име како име на домот на кравите и пастирите. Како што зборот „роден во вода“ може да го означи токму лотосот, така „Гокула“ тука го означува токму овој Враџа. Кришна е негов Господ. Јива го нарекува тој дом „шумската Ваикунтха“.
