Кога не можеле да се видат, Кришна ќе втрчал меѓу гопиите како да трча по кравите. Еднаш, додека така минувал покрај една од нив и ја допрел, таа Му возвратила со движење на веѓите, и Тој за миг се вкочанил. Кога погледот Го довел до Радха, сè друго заборавил. Само нејзиното лице Му останало во мислите.
Ноќе, кога сите престојувале под ист покрив, тие со напнато уво Го слушале Кришна. Додека Тој си играл во водите на Јамуна, и тие си играле во истата вода, подалеку од Него. Кога отишол да јаде во домот на своите сестри, нашле прилика да дојдат таму под закрила на своето пријателство. Враќањето во сопствените домови потоа им изгледало како враќање во затвор.
Кога се собрале облаците на големата бура, гопиите посакале да бидат Негово засолниште. Ги виделе другарите како Го чуваат со чадори. Врз нив самите паднал остар дожд, но во тој час дури и тој им бил како нектар. Кога Го виделе слободно под големото засолниште, и погледот им станал како дожд од нектар. А штом сите тргнале под ридот кон Кришна, се почувствувале како во својот дом да нашле богатство.
