Седум ноќи гопиите не трепнувале. За нив, гледањето во лицето на Кришна било како да пијат нектар со очите. Од чудење поради таа среќа заборавиле и какво добро дело би можело да им ја донесе. Радха чувствувала голема радост што постојано Го гледа. Сепак нејзините солзи биле топли. Со жалење ѝ се обратила на судбината, зашто по толку време ѝ дала да Го гледа Возљубениот и токму тогаш Му ставила рид во раката.
Кришна, држејќи го Говардхана, одново го насочувал погледот таму каде што лицето на Радха можело да се појави. Ако само ѝ го види лицето, мислел, и најголемиот напор ќе има плод. Радха себеси се охрабрувала. Тој од милост го држи ридот и сите се засолнети во таа милост. Оној што ги штити сите ќе ја заштити и неа, додека погледот ѝ тече како дожд.
Кога гопиите слушнале дека треба да излезат, тргнале, оставајќи Го зад себе Оној што им бил како животот. И Тој излегол, зашто не можел да ја поднесе тежината на разделбата. Кога Го виделе надвор, не можеле да кажат дали, во нивното доживување, излегол од вдлабнатината под ридот или од самите нивни срца. Поетот ја гледа во нивните солзи наклонетоста што дотогаш ја чувале во срцето.
Снигдхакантха му дал крај на расказот со збор упатен кон Радха. Милоста што Оној што го држел Говардхана ја покажувал на сите, ѝ рекол, нашла почивалиште во неа. По завршните зборови, двајцата раскажувачи и слушателите си заминале. Со тоа завршува осумнаесеттото поглавје, во кое се крши гордоста на Индра и расте честа на Говардхана.
