Кришна ги оставил момчињата кај телињата и отишол подалеку да ја разгледа убавината на шумата. Тие веднаш тргнале по Него. Јива ги споредува со рој пчели што го следи мирисот на цветот. Секој сакал прв да Му се приближи и да Го допре. Се радувале и си довикувале кој стигнал прв.
Другарите се сакале, а сепак си ја мереле умешноста кога сакале да Го насмеат Кришна. Едни свиреле на флејти. Други се обидувале да ги надгласат со роговите. Некои се шегувале дека свирењето на другарите звучи селски и почнувале да зујат како пчели, а други го имитирале повикот на кукавицата. Имало и такви што ја фалеле брзината на нозете повеќе од песната, па трчале по сенките на птиците.
Некои влегувале меѓу лебедите, жеравите и пауните за да покажат дека можат да ги имитираат сите. Други се нишале по гранките со младите мајмуни. Најмалите скокале со жабите крај водата, им се смееле на своите одрази и му довикувале на одекот. Кришна уживал и самиот ги поттикнувал да продолжат, па и Него Го вклучиле во шегата со одекот. Таква блискост со Него, вели раскажувачот, ја доживеале тие деца во својата игра.
