Штом Индра се повлекол, сонцето блеснало, страните на светот се разјасниле и патеките повторно се гледале. Очите, ушите и нозете на луѓето, вели поетот, можеле пак да ја вршат својата работа. Кришна ги повикал пастирите да си ги земат работите и без страв да излезат. Неговиот јасен глас одекнал кога облаците веќе се разотишле.
Кога повторно ги повикал, жителите излегле од вдлабнатината со Кришна пред очи. Се слушале рогови и други дувачки инструменти. Кравите ги извеле први. Дури и кога ќе се оддалечеле, одвреме-навреме се вртеле да го видат лицето на Оној што го држел ридот. Луѓето што ги воделе се загледувале заедно со нив и запирале среде чекор.
Откако излегле, жителите се огледале дали се сите тука. Потоа без да трепнат чекале да се појави Кришна. Кога Го виделе, Му се приближиле како живо суштество што повторно го добива својот живот. Кришна го спуштил ридот онака како што го кренал. Сите го виделе тоа, а начинот на кој го направил останал надвор од нивното разбирање.
