Штом Го виделе Кришна надвор, луѓето биле понесени од љубов. Секој Му пристапил онака како што му доликувало, некој со прегратка, некој со друг поздрав. Гопиите со почит Му принеле јогурт и цели зрна ориз. Некои Му ставиле рака на главата и Го благословиле. Кој го почувствувал тоа во своето срце, вели раскажувачот, може да разбере што означувал таквиот допир.
Снигдхакантха се повикува на Шукадева кога ги именува Јашода, Рохини, Нанда и силниот Баларама. Тие Го прегрнале и во љубовната загриженост Му дале благослови. Неговото детско тело им изгледало нежно како свеж путер. Сè уште се прашувале што можел да му направи товарот на огромниот рид. Додека Го прегрнувале, солзите со време им го заматиле погледот.
Сите четворица дошле речиси во ист миг. Раскажувачот го слуша редоследот на нивните имиња како редослед на вниманието на Кришна кон нив. Мајка Му го избришала лицето, татко Му ги допрел прамените на главата. Двајцата внимателно Го разгледувале и прашувале дали е добро. Другарите Му ги триеле рацете и нозете. Секој во Враџа Му послужил на свој начин, зашто за сите Тој бил како самиот живот.
