Индра го послушал советот. Без да го забележат другите, се приближил до Кришна и паднал испружен пред Неговите стапала. Ноктите на Кришна заблескале на круната на Индра како скапоцени камења. Индра заплакал. Кришна, кој се почувствувал воздржано пред таквиот поклон, со раката му ја подигнал круната и го замолил да не постапува така. Го потсетил на високото место што му го даваат зборовите на мудреците.
Со споени дланки над главата, Индра од срам останал без збор, како да го погодил сопствениот гром. Пред другите, вели поетот, Кришна е благ како месечината. Пред Индра бил светол како сонцето. Индра, што пред другите се покажувал како сонце, пред Кришна бил како светулка. Молкот го држел некое време. Кога почнал да Го воспева, зборовите му дошле во изобилство.
Индра конечно признал дека, кога обредот бил запрен, од гордост и силен гнев пуштил дожд и ветрови за да ја уништи пастирската населба. Кришна одговорил со насмевка. Го запрел неговиот обред за да му покаже милост и да го потсети да не ги повредува Неговиот татко и другите постари. Му рекол да ја врши својата одговорност праведно. Кришна ќе се погрижи за оние што му се непријатели.
