Следниот ден, кога Кришна не бил со нив, постарите пастири седнале заедно и го прашале Нанда што видел во домот на Варуна. Нанда им раскажал за неговата раскош, каква што луѓето на земјата обично не гледаат. Повеќе од сè им раскажувал за приврзаноста што жителите таму ја покажале кон Кришна. Слушателите се прашувале дали, ако нивното мило дете е врховниот владетел, ќе можат да ја видат и Неговата слава. За нив најблиска и натаму била радоста што Тој им ја дава преку љубовта што ја имаат од раѓање.
Кришна ја знаел нивната неискажана желба како Своја. Се прашувал зошто раскошта на еден чувар на светот толку ги чуди, кога она што го посакуваат е најблиску до нив сами. Тие Го доживуваат Неговото појавување како нешто познато и секојдневно, па затоа не ја забележуваат таа слава. Раскажувачот за нив наведува зборови од „Бхагавата“. Разговарале со радост за Кришна и Баларама и срцата, блиските и имотот Му ги довериле на Кришна.
Таквата приврзаност, помислил Кришна, ја надминува секоја заблуда. Оние што Му довериле сè се како луѓе на кои Тој самиот им е должник поради нивната љубов. Нивниот дом е и Негов дом. Се нажалил што Нанда се восхитува на раскошта на Варуна како да има нешто подалечно или поголемо од нивната блискост. Затоа решил, преку Својата Јогамаја, да им покаже какво богатство веќе имаат.
